Pərakəndə şeir 336

نکشم ناز بتی را که جفاجو نبودبه چه کار آیدم آن گل که در او بو نبود؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 336

چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا راکه بر موی میان مور در صحرا نهی پا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 338

رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادنهمه از یوسف بازاری ما می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 339

سخنی کز دهن تنگ تو برمی‌آیدراز غیب است که از پرده به در می‌آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 340

خون به جوشم ز خط غالیه‌گون می‌آیداین بهاری است کز او بوی جنون می‌آید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 339

اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما راهمان خرج فغان و ناله می گردد نفس ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 341

مگر از ناله بلبل دل ما بگشایدورنه پیداست چه از باد صبا بگشاید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 342

خدایا درپذیر این نعره مستانه ما رامکن نومید از حسن قبول افسانه ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 346

کسی که کاوش عشقی درون خود داردهمیشه باده لعلی ز خون خود دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 345

دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها رالب خاموش دیوار گلستان است دل‌ها را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 350

چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟می لعلی جواهر سرمه سازد ظلمت شب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 352

اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت راکه دندان می گزد پیوسته انگشت شهادت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 355

مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 357

غریب کوی تو در هر کجا وطن سازدز پاره های دل آن خاک را یمن سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 358

دل رمیده به این خاکدان نمی سازدبه هیچ وجه شرر با دخان نمی سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 365

سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند( ) زلزله در ملک خاور اندازند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 367

دلاوران که صف کارزار می شکنندبه خون گرم من اول خمار می شکنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 368

ترا که چتر زراندود آفتاب بودهلال عید به اندازه رکاب بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 369

ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش راکند بر دود صبر آن کس که می افروزد آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 370

بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش رابه فریاد آورد مشتی نمک دریای آتش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 378

دل چو آرایش مژگان تر خویش کندداغ را آینه دار جگر خویش کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 383

عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنندشکوه خود چه ضرورست که اظهار کنند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 385

داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهندگوهری را که عزیزست به گنجینه نهند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 391

دم گرچه پیش آینه عالم نمی‌زندآیینه پیش عارض او دم نمی‌زند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 390

اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل راکه بی برگی به سامان می کند کار توکل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 391

به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 392

درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 394

نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم راسلیمان بار دیگر چون گرفت از دیو خاتم را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 396

در خشت خم به چشم حقارت نظر مکنخورشید ساغر از لب این بام شد بلند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 398

تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود

Saib Təbrizi1 dəq