Qəzəl 468

زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن‌هاز خوی آتشینت تازه دایم داغ گلخن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 470

سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوزخورشید از عذار تو حیرت کند هنوز

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 471

چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باشسوزن از خود دور کن در دیده خورشید باش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 474

سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنشدست برده است از ید بیضا بیاض گردنش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 473

نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریابه سیلی سرخ دارد روی خود مرجان درین دریا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 475

کاکل او درهم است از شورش سودای خویشاز پریشانی ندارد زلف او پروای خویش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 474

چسان گردد تهی از عقد گوهر سینه دریا؟که هر موج خطر قفلی است بر گنجینه دریا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 478

آه کان سرو گل اندام ز رعنایی هاجامه را فاخته ای کرده که نشناسندش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 479

سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجاصحبت شیر و شکر، شیشه و سنگ است اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 484

نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 486

هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاصهر که بیرون رفت از عالم، ز عالم شد خلاص

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 486

می شود راز دل از جبهه نمایان ما رانیست چون آینه پوشیده و پنهان ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 490

بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گلدر جیب غنچه زنگ برآورد بوی گل

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 491

گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه امصیقل آیینه روحانیان چون روزه ام

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 493

کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟چرخ یک حلقه بود زلف چو زنجیر ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 502

نیست ناخن در کف و مشکل‌گشایی می‌کنمکار عالم را به این بی‌دست و پایی می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 503

راه خوابیده رسانید به منزل خود رانرساندی تو گرانجان به در دل خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 505

ما به زور اشک، موج از روی جیحون می بریمچین جوهر از جبین تیغ بیرون می بریم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 511

عشق سازد ز هوس پاک دل آدم رادزد چون شحنه شود امن کند عالم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 514

تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مراتریِ بدگهران عالمِ آب است مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 516

جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟سبک از پله انجام به آغاز آیم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 521

دل مقید به شکرزار هوس نیست مرارشته حرص به پا همچو مگس نیست مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 524

کمند زلف ترا چون به خویش رام کنیم؟به راه دام تو در خاک چند دام کنیم؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 525

آن که سوز جگر و دیده تر داد مراهمچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 527

صد خنده واکشم ز تو تا ترک جان کنمدر خون صد بهار روم تا خزان کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 532

تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 535

دام امید در ره ایام بسته‌ایمدر رهگذار سیل ز خس دام بسته‌ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 539

گرم نصیحت دل دیوانه خودیمسنگیم و در کمینگه پیمانه خودیم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 544

میزبانی که ز جان سیر کند مهمان راچه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 548

درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من

Saib Təbrizi1 dəq