Məhəmməd Füzuli
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ey Kərbəla möhnətsərası sakini, səlam!Ey Kərbəla möhtacı və giriftarı, səlam!
Qəzəl 5Kimi nisbət qılım ol sərvi-sənubər qəddə,Ucalardan ucadır qədrdə, həm qiymətdə.
Qitə 6Heyrəti mülki-Əcəmdən, mən Ərəb mülkündən,Sözümüzlə elədik hər ikimiz kam tələb.
Qəsidə 7Üzünün şamının havası canıma od saldı,Gizli yanğımın hekayəsini dillərə saldı.
Qəzəl 8Tənimdə getməyə yox kuyi-yarə tabü təvan,Xoşam ki, olmamışam zəfi-tənlə sərgərdan.
Qəsidə 8Könlümün üzü yenə Kərbəlaya sarıdır,Xəstənin rəğbəti şəfa ocağınadır.
Qitə 8Könül, məlalı bu xəlvətnişinliyin xoşdur,O zövqdən ki, görüşdə hər aşinadən olur.
Rübai 11Bir yürü, görünsün o rəna qamət,Baxım camalına, ey mahtələt!
Qitə 15Bir iltifatı mənə olmaz isə şahın əgər,Şikayətim yox, o da lütfdən əlamətdir.
Qitə 16ای که از جهل مقید شده بر صورتاین صفت در روش اهل خرد بی معنیست
Qəzəl 17Saqi, mey ver, söyləyim ol ləli-canandan sənə,Məst olarkən qoy deyim bu sirri-pünhandan sənə.
Qitə 19Ömrümün əvvəli ki, zövqü səfa vəqti idi,Elmsiz keçdi bütün bisərü samanlıq ilə.
Qəzəl 20Ol gün ki, görməyir gözümüz öz həbibini,Şövq ilə istəyir ki, görə öz rəqibini.
Qitə 21Mənə pis söylədisə bir pis adam, incimədim,Məni, Allaha şükür, yaxşı bu dünya tanıyır.
Rübai 21Kərbəladə yatan hər halda ikən,Torpağa dönsə də düşməz dəyərdən.
Qəzəl 27Qoşa zülfünü cəfa vermək üçün düyünlədin,Yer üzündən vəfa rəsmini sildin.
Rübai 29Eşqindən tapmadı bir işim əncam,Öldüm, dodağından almadım da kam.
Rübai 31O gözlər işığı, ayüzlü canan,Onda var başqa bir məlahət hər an.
Qitə 32Qədrsizdir bizim vilayətdəRuha şadlıq verən gözəl əşar.
Rübai 33Əmrinlə bitişib birləşmiş məzac,Xilqətdə bu aləm sənədir möhtac.
Qəsidə 34Əhli-halə bəllidir kim, bu şəfəq neyçündür al,Çünki qəlbində onun bir zərrə var sevdayi-al.
Qitə 35İki sinfə bölünmüş əhli-cahan,Biri elm əhlidir, biri cahil.
Rübai 35Ey könül, darısqal dünyanı burax,Get geniş fəzalı fənayə ancaq.
Qitə 42Nəsəb fəziləti insana özgəsindəndir.Nəsəblə özgəyə, ey süflə, iftixar eləmə.
Qitə 46Fəryad, zülm edən bu fələkdən ki, dəhrdəDövrilə qəlbi şad eləməz, qəmdir hasili.
Rübai 51Çəməndə gül qurdu böyük ehtişam,Səbzənin başına səpdi zər müdam.
Rübai 56Canan istəyirsən keç əziz candan,Can əziz olmaz ki, vəsli-canandan.
Rübai 64Elminlə yox oldu hər kəsdən bəla,Səndən almış hamı dərdinə dəva.
Rübai 68Qəsri vücudumun sənindir, canan,Orada olsun qoy eşqin hökmüran.
Rübai 80Eşqdir hər iki dünyaya ziynət,Eşq ilə dolanır bütün təbiət.