Rübai 40

گفتی غم عشقت همه کس می‌دانداین راز گشاده‌ای بدان می‌ماند

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 42

ز جانان مهر و از ما جان‌فشانی‌ستجواب مهربانان مهربانی‌ست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 44

فتنه از بالای تو بالا گرفتشهر از آن رفتار خوش غوغا گرفت

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 46

هر گه که قدح پر از می ناب شوداز عکس می ناب چو عناب شود

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 47

دل گفت که زحمت تن آنجا چه بریاین کار همان به که به جان فرمایی

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 48

چون تو از جانب شیراز به تبریز آییشکر آن نعمت را وام کنم گویایی

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 48

چون کرد دیگر آن بت چابک سوار کوچآرام کرد از دل و صبر و قرار کوچ

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 49

از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 51

دلم شکست بدان زلف‌های پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 53

مگر سنگین دل است و جان نداردهر آن کس کاو چو تو جانان ندارد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 58

دردمندان را ز بوی دوست درمان می‌رسدمژدۀ فرزند پیش پیر کنعان می‌رسد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 59

جان را به جای زلفت جای دگر نباشدزین منزل خوش او را عزم سفر نباشد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 61

می‌آمد و بر گلش پریشان سنبلبر چهره عرق نشسته چون بر گل مل

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 63

نیِ بی‌نوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 65

برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 69

عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیده‌اندآب حیوان در میان تیرگی نوشیده‌اند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 72

ای عادت تو به باده جان پروردنمی خور که ملامتت نخواهم کردن

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 75

به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 77

ای حلقهٔ مشکین تو دام دل منمحنت‌کدهٔ عشق تو نام دل من

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 79

آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 80

تلخ است مذاق زندگانی بی توباد است حدیث شادمانی بی تو

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 85

هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 92

بهشت روی تو را پاک دیده‌ای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 95

جان منی ای نگار و سلطان منیسلطان منی ولی به فرمان منی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 97

سال‌ها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 100

دوستان از دوستان یاد آوریدعهد یار مهربان یاد آورید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 101

دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشیدحلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 106

دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشترشبی خیال تو از ملک جاودان خوشتر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 109

آفتابی و ز مهرت همه دل‌ها محرورچشم روشن بود آن را که تو باشی منظور

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 120

عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq