Həmam Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گفتی غم عشقت همه کس میدانداین راز گشادهای بدان میماند
Qəzəl 42ز جانان مهر و از ما جانفشانیستجواب مهربانان مهربانیست
Qəzəl 44فتنه از بالای تو بالا گرفتشهر از آن رفتار خوش غوغا گرفت
Rübai 46هر گه که قدح پر از می ناب شوداز عکس می ناب چو عناب شود
Müfrəd 47دل گفت که زحمت تن آنجا چه بریاین کار همان به که به جان فرمایی
Müfrəd 48چون تو از جانب شیراز به تبریز آییشکر آن نعمت را وام کنم گویایی
Qəzəl 48چون کرد دیگر آن بت چابک سوار کوچآرام کرد از دل و صبر و قرار کوچ
Qəzəl 49از وقت صبح هست دلم را صفای صبحجانم منور است به نور لقای صبح
Qəzəl 51دلم شکست بدان زلفهای پرشکنشکه زیر هر خم زلفش صد انجمن دارد
Qəzəl 53مگر سنگین دل است و جان نداردهر آن کس کاو چو تو جانان ندارد
Qəzəl 58دردمندان را ز بوی دوست درمان میرسدمژدۀ فرزند پیش پیر کنعان میرسد
Qəzəl 59جان را به جای زلفت جای دگر نباشدزین منزل خوش او را عزم سفر نباشد
Rübai 61میآمد و بر گلش پریشان سنبلبر چهره عرق نشسته چون بر گل مل
Qəzəl 63نیِ بینوا ز شکّر به نوا شکرفشان شدچه خوش است نغمه او را که حیات جاودان شد
Qəzəl 65برو ای زاهد مغرور و مده ما را پندعاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
Qəzəl 69عاقلان از غافلان اسرار خود پوشیدهاندآب حیوان در میان تیرگی نوشیدهاند
Rübai 72ای عادت تو به باده جان پروردنمی خور که ملامتت نخواهم کردن
Qəzəl 75به کوی دوست که وهم و خیال ره نبرندمجال کی بود آنجا که عاشقان گذرند
Rübai 77ای حلقهٔ مشکین تو دام دل منمحنتکدهٔ عشق تو نام دل من
Qəzəl 79آنچه باید همه داری و نداری مانندکس نگوید مه و خورشید به رویت مانند
Rübai 80تلخ است مذاق زندگانی بی توباد است حدیث شادمانی بی تو
Qəzəl 85هوس عمر عزیزم ز برای تو بودبکشم جور جهانی چو رضای تو بود
Qəzəl 92بهشت روی تو را پاک دیدهای بایدکه جز به دیدن روی تو دیده نگشاید
Rübai 95جان منی ای نگار و سلطان منیسلطان منی ولی به فرمان منی
Qəzəl 97سالها باید که چون تو ماهی از دوران برآیدیا چو بالای تو سروی خوش زسروستان برآید
Qəzəl 100دوستان از دوستان یاد آوریدعهد یار مهربان یاد آورید
Qəzəl 101دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشیدحلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید
Qəzəl 106دمی وصال تو از هر چه در جهان خوشترشبی خیال تو از ملک جاودان خوشتر
Qəzəl 109آفتابی و ز مهرت همه دلها محرورچشم روشن بود آن را که تو باشی منظور
Qəzəl 120عاشق کسی بود که کشد بار یار خویششهوت پرست مانده بود زیر بار خویش