Həmam Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ترکم زمی مغانه سرمستمیآمد و عقل رفته از دست
Rübai 13چون دیدن آن سرو روان در خواب استپس ذوق دل و راحت جان در خواب است
Məsnəvi 15زنگییی زشت را ظریفی دیدگفت باید به ریش او خندید
Qəzəl 20حسنی که هست روی تو را بینهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است
Qəzəl 23اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوبتر است
Rübai 33بزم از رخت امشب آفتابی داردچشم تو به هر گوشه خرابی دارد
Qəzəl 34یاری که رخش قبله صاحبنظران استچشم و دل مردم به جمالش نگران است
Qəzəl 39بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست
Müfrəd 43از دیده گرچه دوری از دور در حضوریدر جسم دل چو جانی در چشم جان چو نوری
Müfrəd 46برون ز عالم حس است جان خرده بینان رابه غمزه سوی یکدیگر اشارتهای پنهانی
Qəzəl 61اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشدزهی مقبل که من باشم زهی دولت که این باشد
Qəzəl 76قومی که ره به منزل خوبان همیبرنداقبال مایهایست که ایشان همیبرند
Qəzəl 77میروی وز پی تو پیر و جوان مینگرندبه تعجب همه در صورت جان مینگرند
Qəzəl 80اهل دل در هوس عشق تو سرگردانندزاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند
Rübai 83ترکم چو کمان ابروان کرد به زهتیر مژه انداخت از آن بر که و مه
Qəzəl 86زینهار ای دل گرت با عشق پیوندی بودغیرتت باید که بر پای هوا بندی بود
Rübai 89ای صبح که آهنگ به خونم داریاز باد دل مرا چه میآزاری
Qəzəl 90بوسهای را گر به جان شاید خریدجان بباید داد روز من یزید
Rübai 93ای نی تو نه همچو من پریشان حالیبی درد برین صفت چرا مینالی
Rübai 94ای عاشق رخسار تو چون ما خیلیخود نیست به عاشقان دلت را میلی
Qəzəl 107دوش از لبت ربودهام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر
Qəzəl 122که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل
Qəzəl 125ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دلدل به لبت دادهام جان تو و جان دل
Qəzəl 142ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم
Qəzəl 143عنبرین است به ذکر تو نفسها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم
Qəzəl 154تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن
Qəzəl 161عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن
Qəzəl 166تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن
Qəzəl 174پاکچشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو
Qəzəl 181چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی