Qəzəl 13

ترکم زمی مغانه سرمستمی‌آمد و عقل رفته از دست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 13

چون دیدن آن سرو روان در خواب استپس ذوق دل و راحت جان در خواب است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Məsnəvi 15

زنگی‌یی زشت را ظریفی دیدگفت باید به ریش او خندید

Həmam TəbriziMəsnəvi3 dəq
Qəzəl 20

حسنی که هست روی تو را بی‌نهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 23

اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوب‌تر است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 33

بزم از رخت امشب آفتابی داردچشم تو به هر گوشه خرابی دارد

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 34

یاری که رخش قبله صاحب‌نظران استچشم و دل مردم به جمالش نگران است

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 39

بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Müfrəd 43

از دیده گرچه دوری از دور در حضوریدر جسم دل چو جانی در چشم جان چو نوری

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 46

برون ز عالم حس است جان خرده بینان رابه غمزه سوی یکدیگر اشارت‌های پنهانی

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 61

اگر بختم دهد باری که یارم همنشین باشدزهی مقبل که من باشم زهی دولت که این باشد

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 76

قومی که ره به منزل خوبان همی‌برنداقبال مایه‌ای‌ست که ایشان همی‌برند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 77

می‌روی وز پی تو پیر و جوان می‌نگرندبه تعجب همه در صورت جان می‌نگرند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 80

اهل دل در هوس عشق تو سرگردانندزاهدان شیوۀ این طایفه کمتر دانند

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 83

ترکم چو کمان ابروان کرد به زهتیر مژه انداخت از آن بر که و مه

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 86

زینهار ای دل گرت با عشق پیوندی بودغیرتت باید که بر پای هوا بندی بود

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 89

ای صبح که آهنگ به خونم داریاز باد دل مرا چه می‌آزاری

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 90

بوسه‌ای را گر به جان شاید خریدجان بباید داد روز من یزید

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 93

ای نی تو نه همچو من پریشان حالیبی درد برین صفت چرا می‌نالی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Rübai 94

ای عاشق رخسار تو چون ما خیلیخود نیست به عاشقان دلت را میلی

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 107

دوش از لبت ربوده‌ام ای مهربان شکرپیداست در بیان من امروز آن شکر

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 122

که می گوید که هست این صورت از گلهمه لطفی همه جانی همه دل

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 125

ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دلدل به لبت داده‌ام جان تو و جان دل

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 142

ساقیا بر سر جان بار گران است تنمباده ده باز رهان یک نفس از خویشتنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 143

عنبرین است به ذکر تو نفس‌ها که زنمبه حدیث دگر آلوده مبادا دهنم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 154

تازه شود حیات ما چون بگشاید او دهنبوی گل است یا نفس آب حیات یا سخن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 161

عاشقی چیست به جان بندهٔ جانان بودنگر لبش جان طلبد دادن و خندان بودن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 166

تا عقل کل حیران شود برقع ز رخ یک سو فکنتا روح سرگردان شود تابی در آن گیسو فکن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 174

پاک‌چشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 181

چو بالای تو گر سروی میان بوستانستیاز آن سرو سهی بستان بهشت جاودانستی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq