Qəzəl 118

اشتیاقی به مرادی نفروشد درویشور بود تشنه جگر چشمهٔ حیوان در پیش

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 121

دوش با من لطفکی آغاز کرد آن دلبرککاب حیوان می‌چکانید از لب چون شکرک

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 123

وداع یار و دیارم چو بگذرد به خیالشود منازلم از آب دیده مالامال

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 133

هزاران نقش گوناگون ببستمبه دستانی مگر آیی به دستم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 136

چون سر زلف تو برعارض زیبا دیدمروز نوروز و شب قدر به یک‌جا دیدم

Həmam TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 137

این منم در صحبت جانان که جان می‌پرورمگر به خوابش دیدمی هرگز نگشتی باورم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 139

کجا روم که کمند تو می‌کشد بازمضرورت است که با دیگری نمی‌سازم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 140

تا نفس هست به روی تو برآید نفسمور کنم بی تو نظر سوی کسی هیچ کسم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 146

عالمی را به جمالت نگران می‌بینمنه بدین دل نگرانی که من مسکینم

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 162

ای آرزوی چشمم رویت به خواب دیدندوری نمی‌تواند پیوند ما بریدن

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 170

دارم امید وصل تمنای من ببینطبع مشوش و دل شیدای من ببین

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 176

می‌آمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 180

باز ای مطرب حدیثی در میان انداختیفتنه‌ای در مجلس صاحب‌دلان انداختی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 185

بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندینه چنان بند که آن را بگشاید پندی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 191

خجسته زمانی و خوش روزگاریکه بازآید از در مرا چون تو یاری

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 202

ای خواب که می‌بینمت از بهر خیالیحیف است که با دیده تو را نیست وصالی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 205

از تشنگی بمردم ای آب زندگانیچون نیستی در آتش احوال ما چه دانی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 207

ای نور دیده و دل از دیده‌ها نهانیبا ما نه در میانی کاندر میان جانی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 214

می‌کند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را می‌دهد از بوی بهشت آگاهی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 215

اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 1

انگور و شراب را سعادت بادامی مستی و خواب را سعادت بادا

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 2

با آن که برشکستی چون زلف خویش ما راگفتن ادب نباشد پیمان‌شکن نگارا

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5

داشتم روزی نگاری یاد می‌آید مراهر زمان از یاد او فریاد می‌آید مرا

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 8

عشق تو که در دل آتش تیز افروختدانم که به شمع سوختن او آموخت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 9

چه نویسم ز آرزومندیکان زبان قلم نداند گفت

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 9

چشم مستش دوش می‌دیدم به خوابکرده بود از ناز آغاز عتاب

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Müfrəd 11

هر گه که دلم ز ره بیفتدنور رخ تو دلیل گردد

Həmam Təbrizi1 dəq
Məsnəvi 12

آرزوهاست در دلت پنهانانها من سلاسل الشیطان

Həmam TəbriziMəsnəvi1 dəq
Müfrəd 12

ملامتی نتوان کرد روستایی راکه پیش شهد و شکر نام کشک و دوغ برد

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 13

به آن هم مفتخر هم مبتهج شددلش با انس و راحت ممتزج شد

Həmam Təbrizi1 dəq