Həmam Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
حالم ز فرقت تو نیاید به نامه راستکاین کارنامهایست نه این کار نامه است
Müfrəd 6مرا به طلعت تو اشتیاق چندانی استکه زائران حرم را به کعبه چندان نیست
Rübai 6زنهار مبالغت مکن در هر بابدر مذهب صاحب خرد این نیست صواب
Məsnəvi 8علم باید که ره نمای بودنه فضولی شره فزای بود
Müfrəd 8عمری که از او جهانی ارزددر صحبت خلق رایگانی بگذشت
Rübai 9ای چشم تو را چو من جهانی شده مستدر پای تو افتاده چو گیسوی تو پست
Qəzəl 12بدیدم چشم مستت رفتم از دستکوام آذر دلی بو کو نبی مست
Rübai 14با روی تو شمع برفروزد عجب استبا حسن تو دیده برندوزد عجب است
Müfrəd 15ز ذوق یار ملامتگران چو بیخبرندبه روی دوست چو خرگوش خفته مینگرند
Müfrəd 18به جای خویش بود گر درخت طوبی راز سلسبیل وز آب حیات آب دهند
Rübai 22گفتم که مگر رای تو فرزانگی استرفتیم و هنوزت سر بیگانگی است
Müfrəd 27ملول شد دل ما در شب دراز فراقمگر طلوع کند آفتاب روز وصال
Rübai 27ما را به امید زندگانی بگذشتدور از رویت دور جوانی بگذشت
Müfrəd 28ای سواد نامهات نور سواد دیدهامتازه جانی یافتم تا نامهات را دیدهام
Qəzəl 28مشتاب ساربان که مرا پای در گل استدر گردنم ز حلقه زلفش سلاسل است
Rübai 28چون خسته شد از منج لب شیرینتخونین شد از این غم دل صد مسکینت
Müfrəd 32هست امیدم که خاک پای تو گردمبار خدایا بدین امید رسانم
Qəzəl 32در شهر بگویید چه فریاد و فغان استآن سرو مگر باز به بازار روان است
Rübai 34زلفش سر کبر و سرفرازی داردزان کشتن عاشقان به بازی دارد
Müfrəd 36فتنه عالمی شدی فتنه شدم چو دیدمتفتنه نگر که میکند فتنه فتنهبین من
Müfrəd 38ای دل من نگین تو مهر تو مهر آن نگینعمر شد و نمیرود نقش تو از نگین من
Qəzəl 38دوستی دامنت آسان نتوان داد ز دستجان شیرین منی جان نتوان داد ز دست
Müfrəd 41ز وصف اشتیاق او شدی الکن بیان منبه جای هر سر مویی مرا گر صد زبانستی
Müfrəd 42هنوز صبح نخستین روز دولت توستدر انتظار طلوع جمال خورشیدی
Qəzəl 43از سوز دل مات همانا خبری نیستکاین ناله شبهای مرا خود سحری نیست
Rübai 43در بزم تو هر که ترک هستی نکنداز باده لبهای تو مستی نکند
Qəzəl 47بی آفتاب رویت روزم بود چو مویتبا زلف مشک بویت باشد شبم چو رویت
Qəzəl 52هر کاو سر تو دارد پروای سر نداردمست تو تا قیامت از خود خبر ندارد
Qəzəl 54سلطان جان ز عالم علوی نگاه کردبهر شکار روی بدین دامگاه کرد
Rübai 54شد دوش میان ما حکایت آغازاز هر بن موییم برآمد آواز