Həmam Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شب دوشینه خیالت به عیادت سحریبر بالین من آمد که فلان هان خبری
Qəzəl 196به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی
Qəzəl 199نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقیکه مرا با دگری هست خیالی باقی
Qəzəl 210ز بهر تو باید مرا زندگانیکه شیرینتری از زمان جوانی
Qəzəl 217ای منزل مبارک میبخشیم صفاییداری هوای مشکین از بوی آشنایی
Müfrəd 2سعادت با سلامت یار بادتنگهدار حوادث کردگارت
Müfrəd 3از آن مجلس به صورت گرچه دور استمخوان دورش که جانش در حضور است
Qəzəl 4ساقی همان به کامشبی در گردش آری جام راوز عکس می روشن کنی چون صبح صادق شام را
Qəzəl 6روی ترکم بین مکن نسبت به خوبی ماه راترک من در خیل دارد همچو مه پنجاه را
Rübai 10دوشش دیدم زلف بشولیده و مستمی آمد و دستهای گل سرخ به دست
Qəzəl 11چون لبت از مصر کی خیزد نباتکز نباتت میچکد آب حیات
Qəzəl 14سری دارم ز سودای تو سرمستکه با چشم تو آن را نسبتی هست
Rübai 15میلت به من ای یار موافق عجب استمهرت به من ای نگار صادق عجب است
Rübai 16ای بیخبران شکل مجازی هیچ استاحوال فلک بدین درازی هیچ است
Rübai 17ای زلف به تاب دوست تاب تو که راستوی لعل خوشش برگ عتاب تو که راست
Rübai 18لب بر لب من نهاد این لطف بس استمیگفت که با کشته خویشم هوس است
Rübai 19عشق تو که سرمایه این درویش استزاندازه هر هوسپرستی بیش است
Rübai 20ای باد مراغه حال خویشان خون استوان یار مرا زلف پریشان چون است
Rübai 21ترشی تو ولیک نکتهات شیرین استیک نکته تو لایق صد تحسین است
Müfrəd 22مرا به فکر چه حاجت که شعر من آبیستکه طبع را ز لبت در دهان همیآید
Rübai 23تا هر کست ای شانه نگیرد بر دستکوتاه کن از دو زلف آن دلبر دست
Qəzəl 24بجز از صورت آراسته چیزی دگر استکآفَتِ اهل دل و فتنه صاحبنظر است
Rübai 25ای جام لب نگار میدار به دستبا او چو خوش آورید این کار بدست
Rübai 30ای آب لطافت و طرب در جویتجان زنده کند نسیم کآرد بویت
Qəzəl 36شب دراز که مانند زلف یار من استچو زلف یار به دست است، کار کار من است
Rübai 38گفتی که سرشکت ز چه معنی خون شدخون نیست ولی با تو بگویم چون شد
Rübai 39با عشق تو دل چون محرم راز آمدبا دل در و دیوار در آواز آمد
Rübai 41گویند فلان سلطنتی میراندبهمان بد و نیک ملک نیکو داند
Rübai 42ای دل مطلب دوا ز معلولی چندمشغول مشو به مهر مشغولی چند
Qəzəl 45خرامان میرود آن سرو قامتجهانی را از آن قامت قیامت