Qəzəl 205

از تشنگی بمردم ای آب زندگانیچون نیستی در آتش احوال ما چه دانی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 207

ای نور دیده و دل از دیده‌ها نهانیبا ما نه در میانی کاندر میان جانی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 214

می‌کند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را می‌دهد از بوی بهشت آگاهی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 215

اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 1

انگور و شراب را سعادت بادامی مستی و خواب را سعادت بادا

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 2

با آن که برشکستی چون زلف خویش ما راگفتن ادب نباشد پیمان‌شکن نگارا

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5

داشتم روزی نگاری یاد می‌آید مراهر زمان از یاد او فریاد می‌آید مرا

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 8

عشق تو که در دل آتش تیز افروختدانم که به شمع سوختن او آموخت

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 9

چه نویسم ز آرزومندیکان زبان قلم نداند گفت

Həmam Təbrizi1 dəq
Qəzəl 9

چشم مستش دوش می‌دیدم به خوابکرده بود از ناز آغاز عتاب

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 10

دوشش دیدم زلف بشولیده و مستمی آمد و دسته‌ای گل سرخ به دست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 11

هر گه که دلم ز ره بیفتدنور رخ تو دلیل گردد

Həmam Təbrizi1 dəq
Məsnəvi 12

آرزوهاست در دلت پنهانانها من سلاسل الشیطان

Həmam TəbriziMəsnəvi1 dəq
Müfrəd 12

ملامتی نتوان کرد روستایی راکه پیش شهد و شکر نام کشک و دوغ برد

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 13

به آن هم مفتخر هم مبتهج شددلش با انس و راحت ممتزج شد

Həmam Təbrizi1 dəq
Müfrəd 14

بفرست نسیمی که سلام تو رساندوز دست فراقم به سلامت برهاند

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 15

میلت به من ای یار موافق عجب استمهرت به من ای نگار صادق عجب است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 16

بوی خوشت همره باد صباستآنچه صباراست میسر که راست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 16

ای بی‌خبران شکل مجازی هیچ استاحوال فلک بدین درازی هیچ است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 17

حالی که به صد زبان بیان نتوان کردکلک دو زبان چگونه تقریر کند

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 17

ای زلف به تاب دوست تاب تو که راستوی لعل خوشش برگ عتاب تو که راست

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 18

کرد طلوع آفتاب خیز برون بر چراغمنزل ما ز آفتاب چون دل اهل صفاست

Həmam TəbriziQəzəl1 dəq
Rübai 18

لب بر لب من نهاد این لطف بس استمی‌گفت که با کشته خویشم هوس است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 19

مردم تبریز همچو آب لطیفندشخص به جز از شکل خود در آب نبیند

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 19

عشق تو که سرمایه این درویش استزاندازه هر هوس‌پرستی بیش است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 20

هر باد که از شام به اصحاب تو آیدآرام دل و راحت ارواح فزاید

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 20

ای باد مراغه حال خویشان خون استوان یار مرا زلف پریشان چون است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 21

درین دیار بدان زنده‌ام که گه‌گاهینسیم باد صبا زان دیار می‌آید

Həmam Təbrizi1 dəq
Rübai 21

ترشی تو ولیک نکته‌ات شیرین استیک نکته تو لایق صد تحسین است

Həmam TəbriziRübai1 dəq
Müfrəd 23

بهانه می‌طلبد دوست گفتگویی راوز این متاع شود گرم عشق را بازار

Həmam Təbrizi1 dəq