Həmam Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
آن را که حسن و شکل و شمایل چنین بودچندان که ناز بیش کند نازنین بود
Rübai 84ای طبع تو را جان لطیفان بندهساز تو مزاج طبع را سازنده
Qəzəl 87بر سر کوی تو سرها میرودجان فدای روی زیبا میرود
Rübai 90معشوق ز ذوق باده گلناریدر ساخته بود دوش با بیداری
Rübai 91ای منزل دوست خوش هوایی داریفریاد که بوی آشنایی داری
Qəzəl 111غرض ز دیدن شام و دیار مصر و حجازاگر حضور عزیزان بود زهی اعزاز
Qəzəl 112رفتیم ما و عشق تو اندر میان هنوزساکن نگشت عربده عاشقان هنوز
Qəzəl 115نبود خلاص ما را ز دو چشم شوخ شنگشکه چو در کرشمه آید گذرد ز جان خدنگش
Qəzəl 141در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشمبدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم
Qəzəl 153به معنی چون شود صورت مزینچو قصری باشد از خورشید روشن
Qəzəl 159شیوهٔ مردان نباشد عشق پنهان باختنکمتر از پروانه نتوان بود در جان باختن
Qəzəl 189ای نسیم سحری هیچ سر آن داریکز برای دل من روی به جانان آری
Qəzəl 192معذورم اگر ورزم سودای چنین یاریای چشم ملامتگر بنگر به رخش باری
Qəzəl 219دانی چگونه باشد از دوستان جداییچون دیدهای که ماند خالی ز روشنایی
Məsnəvi 4بعدازان چون خلیفه گشت عمرشد جهان گیر دین پیغمبر
Müfrəd 4ز دولت تو مرا دست داده بود دمیبه بندگیت که تاریخ روزگار من است
Məsnəvi 5چون عمر شد روان به دار سلامگشت عثمان خلیفة الاسلام
Məsnəvi 6چون به جای نبی علی بنشستاهل اسلام را قوی شد دست
Müfrəd 10همیرسان به جماعت چو شاخ نخل کرموگرنه باش چو بید لطیف راحت روح
Rübai 11ای آنکه لبت آب حیات طرب استروی تو چو باده خرمی را سبب است
Rübai 12در آرزوی تو شمع را جان به لب استزان مرده و سوخته چو من روز و شب است
Qəzəl 13ترکم زمی مغانه سرمستمیآمد و عقل رفته از دست
Rübai 13چون دیدن آن سرو روان در خواب استپس ذوق دل و راحت جان در خواب است
Məsnəvi 15زنگییی زشت را ظریفی دیدگفت باید به ریش او خندید
Qəzəl 20حسنی که هست روی تو را بینهایت استخوب است گل ولی نمک اینجا به غایت است
Qəzəl 21خانه امروز بهشت است که رضوان اینجاستوقت پروردن جان است که جانان اینجاست
Qəzəl 23اینک آن روی مبارک که سزای نظر استمه چه باشد که ز خورشید بسی خوبتر است
Rübai 33بزم از رخت امشب آفتابی داردچشم تو به هر گوشه خرابی دارد
Qəzəl 34یاری که رخش قبله صاحبنظران استچشم و دل مردم به جمالش نگران است
Qəzəl 39بیا بیا که ز هجر آمدم به جان ای دوستبیا که سیر شدم بی تو از جهان ای دوست