Şəms Məğribi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هر نغمه که از هزار دستان شنویآن را به حقیقت از گلستان شنوی
Qəzəl 35بیدل و دلدار نتوانم نشستبیجمال یار نتوانم نشست
Qəzəl 43با منست آنکس که بودم طالب او با منستهم تنم را جان شیرین است و هم جانرا تن است
Qəzəl 140ز چشم من توئی در جمال خود نگرانچرا جمال تو از خویشتن شود پنهان
Qəzəl 146چه ساقی است که مست مدام اوست جهانچه باده است که ندانم که جام اوست جهان
Qəzəl 148پیش و قد ریش از سر و گلستان دم مزندر تماشای بهار و باغ و بستان دم مزن
Qəzəl 165ز چشم من چو تو ناظر به حسن خویشتننیچرا نقاب ز رخسار خود نمیفکنی
Qəzəl 186منم مست از لب ساقی نه از میکز آن لب میکشم جام پیاپی
Ərəbcə şeir 1ته علی المستهام فیک جمالاو تکبر علی الکئیب دلالا
Rübai 1بت گفت به بتپرست کای عابد مادانی ز چه روی گشتهای ساجد ما
Tərcibənd 1آفتاب وجود کرد اشراقنور او سربسر گرفت آفاق
Fəhləviyyat 2ار به دریا رسم دریا ته وینمور به صحرا رسم صحرا ته وینم
Pərakəndə şeir 2چند در طلب پیر مغان می کوشمتا در کف او جام پیاپی نوشم
Tərcibənd 2ای هستی کاینات از کیدر جنب تو کائنات لاشئ
Pərakəndə şeir 3چون بخورم باده شوم مست ازونیست شوم باز شوم هست از او
Rübai 3مردان همه در سماع و نی پیدا نیستمستان همه ظاهرند و می پیدا نیست
Pərakəndə şeir 4آنچه جان یابد از انفاس خوشت هر نفسیچونکه کس محرم آن نیست نگویم به کسی
Qəzəl 4ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیداوی روی تو در آینۀ کَون هویدا
Pərakəndə şeir 5در مطبح کاینات تار ابلیس استمستوجب لعن بی شمار ابلیس است
Ərəbcə şeir 7انت نسمه من صوب ارض الاحبهبطیب تحیات و عرف موده
Rübai 7ای حسن تو در کل مظاهر ظاهروی چشم تو در جمله مناظر ناظر
Fəhləviyyat 9نه اَمرو بُر به گیتی و نه مشکیرنه کوه و کوشن بُر نه کِشتَه و هیر
Fəhləviyyat 10او نادر کوی آی اج خویشه بوذرورنه ژین فکر و ژین اندیشه بوذر
Fəhləviyyat 12نه گیتی بد هنوز نه کوشن و دشتکما چهنام داری کومه می کشت
Rübai 15هادی طریق اهل تحقیق منمعارف به فنون جمع و تفریق منم
Rübai 18بر چهره یار ما نقابست جهانبر بحر وجود او حباب است جهان
Qəzəl 20ور هزاران جام گوناگون شرابی بیش نیستگرچه بسیارند انجم آفتابی بیش نیست
Rübai 20گه گاه به نفس خویش درپیچم منبینم که چو رشته جمله در پیچم من
Rübai 21ای مهر رخت مظهر ذرّات دو کونذاتت به صفت معین ذات دو کون
Rübai 23آن کیست که غیر توست آن کیست بگواو خود ز کجاست یا خود او چیست بگو