Qəzəl 23

هیچ می‌دانی که عالم از کجاست؟یا ظهور نقش آدم از کجاست؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 24

عشق تو گرفتار تو داند که چه درد استجانی که ندارد سر این درد، نه مرد است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 25

زلف تو شب قدر من و روی تو عید استوز زلف تو اندیشه ادراک بعید است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 32

مطلع انوار زلفت مسکن جان و دل است«رب انزلنی » بیان آن مبارک منزل است

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 59

خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشتنقیض و عکس وفا و جفا گرفت و گذاشت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 64

هر که را اندیشه زلف تو در دل جا گرفتچون سر زلفت وجودش مو به مو سودا گرفت

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 67

ای نور رخت مطلع انوار هدایتمعلوم نشد عشق ترا مبداء و غایت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 68

گر به می تشنه شود آن لب باریک مزاجنوش کن شربت ماء العنب از جام زجاج

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 72

ز بند زلف تو جان مرا نجات مباددل مرا نفسی بی رخت حیات مباد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 79

گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن داردرخ یار من از نسرین خطی بر نسترن دارد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 86

قاصدی کو تا به جان پیغام دلدار آوردیا هوایی کز نسیم طره یار آورد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 93

اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 98

در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 103

سلطنت کی کند آن شاه که درویش نشدآشنا کی شود آن دل که به خود خویش نشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 110

دل زار از تو بیزاری تواند کرد، نتوانداسیر عشق، می یاری تواند کرد، نتواند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 123

عارفان روی تو را نور یقین می‌خوانندعروه موی تو را حبل متین می‌خوانند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 130

قمر از روی تو دارد خبری، می‌گویندهست خود، روی نکو چون قمری، می‌گویند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 135

آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 139

مقام عشق مهرویان دل پردرد می‌بایددل پردرد جانبازان ز هستی فرد می‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 140

مرا خون هست از چشمم، می و ساغر نمی‌بایدچنین مخمور و مستی را مِیِ دیگر نمی‌باید

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 141

بیا که بی‌تو مرا این جهان نمی‌بایدبه جز وصال تو ما را جنان نمی‌باید

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 170

دولت وصل تو را یافته‌ام در کپنکنظر لطف خدا یافته‌ام در کپنک

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 176

بر من جفا ز غمزه یار است والسلامخون در دلم ز جور نگار است والسلام

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 203

گوهر گنج حقیقت به حقیقت ماییمنور ذات جبروتیم که در اشیاییم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 204

شق شد سماوات دخان از وجه خوب دلبراناینک دلیل روز حشر آمد برای بندگان

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 206

سر خدا که بود نهان در همه جهانشد آشکار از کرم فضل (در) جهان

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 212

بیار باده که عید است و روز می خوردنچه خوش بود به می ناب روزه وا کردن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 228

ای در بلا فتاده دل مبتلای منکس را مباد هیچ بلا چون بلای من

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 229

با چنین حسن آن صنم گر بی حجاب آید برونآفتاب از برقع و ماه از نقاب آید برون

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 238

آیینه دل پاک دار، ای طالب دیدار اوباشد که اندازد نظر در آینه رخسار او

İmadəddin Nəsimi2 dəq