İmadəddin Nəsimi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هیچ میدانی که عالم از کجاست؟یا ظهور نقش آدم از کجاست؟
Qəzəl 24عشق تو گرفتار تو داند که چه درد استجانی که ندارد سر این درد، نه مرد است
Qəzəl 25زلف تو شب قدر من و روی تو عید استوز زلف تو اندیشه ادراک بعید است
Qəzəl 29گفتمش زلف تو مأوایی خوش استگفت خوبان را همه جایی خوش است
Qəzəl 35نقش هستی رقم صورت کاشانه ماستمستی کون و مکان از می و میخانه ماست
Qəzəl 40ساقی سیمین برم جام شراب آورده استآب گلگون، چهره آتش نقاب آورده است
Qəzəl 59خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشتنقیض و عکس وفا و جفا گرفت و گذاشت
Qəzəl 66ای شمع فلک پرتوی از روی چو ماهتوی ظلمت شب شمه ای از زلف سیاهت
Qəzəl 67ای نور رخت مطلع انوار هدایتمعلوم نشد عشق ترا مبداء و غایت
Qəzəl 77ماه نو چون دیدم ابروی توام آمد به یادچون نظر کردم به گل، روی توام آمد به یاد
Qəzəl 79گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن داردرخ یار من از نسرین خطی بر نسترن دارد
Qəzəl 87دل از عشق پریرویان دل من برنمیگیردمده پند من ای ناصح که با من درنمیگیرد
Qəzəl 93اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد
Qəzəl 97خوبی و بتا از تو جفا دور نباشدور جور کنی هست روا دور نباشد
Qəzəl 98در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد
Qəzəl 106تا فضل خدا بر صفت ذات برآمدمطلوب میسر شد و حاجات برآمد
Qəzəl 119چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند
Qəzəl 124آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنندجانها به جای جامه به بویش قبا کنند
Qəzəl 125عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند
Qəzəl 127دردمندان تو اندیشه درمان نکنندمستمندان غمت فکر سر و جان نکنند
Qəzəl 128صور دمم تا همه بی جان شوندجان چو نماند سوی جانان شوند
Qəzəl 129حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند
Qəzəl 130قمر از روی تو دارد خبری، میگویندهست خود، روی نکو چون قمری، میگویند
Qəzəl 135آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود
Qəzəl 151دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگردولتم شد یار و بخت سعد همراهم دگر
Qəzəl 160بر سر کوی تو دارم سر سربازی بازصید شد مرغ ظفر، چون نکند بازی باز؟
Qəzəl 162ز من که طایر قافم نشان عنقا پرسز من که ماهی عشقم رسوم دریا پرس
Qəzəl 163ای صورت جمالت بر لوح جان منقشهستم ز فکر زلفت آشفته و مشوش
Qəzəl 169تا شنیدم سخن فضل خدا در کپنکمست و مجنون شدهام بی سر و پا در کپنک
Qəzəl 170دولت وصل تو را یافتهام در کپنکنظر لطف خدا یافتهام در کپنک