Qəzəl 23

هیچ می‌دانی که عالم از کجاست؟یا ظهور نقش آدم از کجاست؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 24

عشق تو گرفتار تو داند که چه درد استجانی که ندارد سر این درد، نه مرد است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 25

زلف تو شب قدر من و روی تو عید استوز زلف تو اندیشه ادراک بعید است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 29

گفتمش زلف تو مأوایی خوش استگفت خوبان را همه جایی خوش است

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 35

نقش هستی رقم صورت کاشانه ماستمستی کون و مکان از می و میخانه ماست

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 40

ساقی سیمین برم جام شراب آورده استآب گلگون، چهره آتش نقاب آورده است

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 59

خلاف خوی رضا، یار ما گرفت و گذاشتنقیض و عکس وفا و جفا گرفت و گذاشت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 66

ای شمع فلک پرتوی از روی چو ماهتوی ظلمت شب شمه ای از زلف سیاهت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 67

ای نور رخت مطلع انوار هدایتمعلوم نشد عشق ترا مبداء و غایت

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 77

ماه نو چون دیدم ابروی توام آمد به یادچون نظر کردم به گل، روی توام آمد به یاد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 79

گل صدبرگ من سنبل بر اطراف سمن داردرخ یار من از نسرین خطی بر نسترن دارد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 87

دل از عشق پری‌رویان دل من برنمی‌گیردمده پند من ای ناصح که با من درنمی‌گیرد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 93

اگر گویم که مهر و مه، ز رخسارت حیا باشدوگر گویم که انسانی، مرا شرم از خدا باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 97

خوبی و بتا از تو جفا دور نباشدور جور کنی هست روا دور نباشد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 98

در سر غم تو دارم دستار و سر چه باشدجان و جهان چه ارزد یا سیم و زر چه باشد

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 106

تا فضل خدا بر صفت ذات برآمدمطلوب میسر شد و حاجات برآمد

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 119

چشمی که جز مطالعه روی او کندآن به که بر جهان در منظر فرو کند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 124

آنجا که وصف سرو گل اندام ما کنندجانها به جای جامه به بویش قبا کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 125

عابدان حق سجود قبله رویت کنندعارفان حق از آن طوف سر کویت کنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 127

دردمندان تو اندیشه درمان نکنندمستمندان غمت فکر سر و جان نکنند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 128

صور دمم تا همه بی جان شوندجان چو نماند سوی جانان شوند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 129

حق بین نظری باید تا روی مرا بیندچشمی که بود خودبین، کی روی خدا بیند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 130

قمر از روی تو دارد خبری، می‌گویندهست خود، روی نکو چون قمری، می‌گویند

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 135

آفتاب روی یار از مطلع جان رخ نمودیا مه من از شب زلف پریشان رخ نمود

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 151

دوش باز آمد به برج آن طالع ماهم دگردولتم شد یار و بخت سعد همراهم دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 160

بر سر کوی تو دارم سر سربازی بازصید شد مرغ ظفر، چون نکند بازی باز؟

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 162

ز من که طایر قافم نشان عنقا پرسز من که ماهی عشقم رسوم دریا پرس

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 163

ای صورت جمالت بر لوح جان منقشهستم ز فکر زلفت آشفته و مشوش

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 169

تا شنیدم سخن فضل خدا در کپنکمست و مجنون شده‌ام بی سر و پا در کپنک

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 170

دولت وصل تو را یافته‌ام در کپنکنظر لطف خدا یافته‌ام در کپنک

İmadəddin Nəsimi1 dəq