Qəzəl 155

دلبری دارم بغایت شوخ چشم و فتنه گرچون کنم؟ شوخ است و با او برنمی آیم دگر

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 156

اگر او او نماید ید رخ چون مه مه و خور خورشود ود از جمالش لش مه و خور خور منور ور

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 164

باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوشدست ما و دامن دردی کشان جرعه نوش

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 168

ای صبا هست رخ یار به غایت نازکلب فرو بند و نگه دار به غایت نازک

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 179

من به توفیق خدا، ره به خدا یافته‌امعارف حق شده و ملک بقا یافته‌ام

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 181

نظر برداشت از من تا حبیبمبه جای وصل هجران شد نصیبم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 183

من گنج لامکانم اندر مکان نگنجمبرتر ز جسم و جانم در جسم و جان نگنجم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 186

من آن گنجم که در باطن هزاران گنج زر دارممن آن بحرم که در دامن به دریاها گهر دارم

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 193

فضل اله یار شد یار دگر چه می‌کنمقوت دلم به جز غمش خون جگر چه می‌کنم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 197

علت غایی ز امر کن فکان ما بوده‌ایمجمله اشیا را حقیقت، جسم و جان ما بوده‌ایم

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 198

ما مرید پیر دیر و ساکن میخانه‌ایمهمدم دُردی‌کشان و ساغر و پیمانه‌ایم

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 216

من ز عشق یار نتوانم به جان بازآمدنزانکه هست آیین من در عشق جانباز آمدن

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 220

بیا ای گنج بی پایان، چو خود ما را توانگر کنمس بی قیمت ما را به اکسیر نظر زر کن

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəzəl 226

ای دهانت پسته خندان منخاک پایت چشمه حیوان من

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 227

آن شهنشاهم که از نطق «هی العلیا»ی منما سوی الله نقطه ای آمد به زیر پای من

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 230

گر شبی ماه من از ابر نقاب آید بروندیگر از شرمش عجب گر آفتاب آید برون

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 236

عشق اگر بازد کسی با روی دلداری چنینور سر اندازد کسی در پای عیاری چنین

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 239

زلفت شب است ای سیمتن! رویت مه تابان در اوخط تو پرگاری که هست اندیشه سرگردان در او

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 241

عاشقم بر قامت رعنای توحسن می‌بارد ز سر تا پای تو

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 256

منم آن رند فرزانه که دادم جان به جانانهچو از اغیار ببریدم شدم با یار همخانه

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 263

گر شبی دولت به دستم زلف یار انداختیسایه اقبال بر من روزگار انداختی

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəzəl 271

ای بر دل پردردم هردم ز تو آزاریکی بود و کجا باشد مثل تو دل آزاری

İmadəddin Nəsimi2 dəq
Qəzəl 283

جام شراب و ساقی زیبا و بانگ نییحیی العظام و هی رمیم بفضل حی

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Qəsidə 5

مشعل خورشید کز نورش جهان را زیور استچند باشی گرم در چهرش که طشت آذر است

İmadəddin Nəsimi3 dəq
Qəsidə 6

تاج سلطانی که ترک اولش ترک سر استهر که سودایش ز سر بنهاد دایم سرور است

İmadəddin Nəsimi7 dəq
Qəsidə 7

آن شهنشاهی که مداحش خدای داور استساقی روز جزا قسام خلد و آذر است

İmadəddin Nəsimi5 dəq
Qəsidə 10

حبیب فضل حق احمد که میر عاشقانستیدو عالم را به زیبایی امیر و مهربانستی

İmadəddin Nəsimi9 dəq
Məsnəvi 4

تو روی ماه و خور فضل خدا بینکه بست از فی و ضاد و لام آیین

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Rübai 3

ای عارف سر من عرف در اسماآن کس که شناخت نفس بشناخت خدا

İmadəddin Nəsimi1 dəq
Rübai 11

آن نقطه که نکته ای در او پنهان استآن نقطه وجود حوری و غلمان است

İmadəddin Nəsimi1 dəq