İmadəddin Nəsimi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Cənnəti-ədn imiş üzün, üştə ləbin də kövsəri,Qədrü bərat imiş saçın, xalü xətin mələkləri.
Həbibim, izzətim, canım, cahanımHəbibim, izzətim, canım, cahanım,Rəfiqim, munisim, arami-canım.
Qibləgahımdır ƏliMən qulami xanədanam, padişahımdır Əli,Ehtiyacım var ona, püşdü-pənahımdır Əli,
Ləbinə əhli-nəzər can dedilər, gerçəkmişLəbinə əhli-nəzər can dedilər, gerçək imiş,Ağzına nükteyi-pünhan dedilər, gerçək imiş.
Mən mülki-cəhan, cəhan mənəm, mənMən mülki-cəhan, cəhan mənəm, mənMən həqqə məkan, məkan mənəm, mən.
Nə süni-paki-yəzdansan, a dilbərNə sün’i-paki-yəzdansan, a dilbər?Müsəvvərsən, müənbərsən, münəvvər!
Nigarım, dilbərim, yarım, ənisim, munisim, canımNigarım, dilbərim, yarım, ənisim, munisim, canım,Rəfiqim, həmdəmim, ömrüm, rəvanım, dərdə dərmanım.
Nuri-təcəlli şö'ləsi düşdü əzəldən alınaNuri-təcəlli şö’ləsi düşdü əzəldən alına,Gözlərimin bu rəng ilə yaşı boyandı alına.
Şəha, könlümdə daim bir həvəs varŞəha, könlümdə daim bir həvəs var,Soram şəkər dodağından məgəsvar.
Ta ki, gəldi eşqin, ol mənliyi məndən qapdıTa ki, gəldi eşqin, ol mənliyi məndən qapdı,Bu xərabı qıldı mə’mur, xoş imarət yapdı.
Üzün bədri cahanın danəsidirÜzün bədri cahanın danəsidir,Yerü göy, ayü gün pərvanəsidir.
RübailərFəzli həqdir vaqifi əsrarımızFəzli həqdəndir qamu ənvarımız
Qəzəl 13ای روز و شب خیال رخت همنشین ماجاوید باد عشق جمالت قرین ما
Qəzəl 18ای صفات تو عین موجوداتذات پاک تو مظهر ذرات
Qəzəl 28من سر شادی ندارم با غم یارم خوش استمن مسیحا مذهبم با دیر و خمارم خوش است
Qəzəl 34مرغ عرشیم و قاف خانه ماستکن فکان فرش آشیانه ماست
Qəzəl 44چشم تو فتنه ای است که عالم خراب اوستمستی دیر و باده ز جام شراب اوست
Qəzəl 54جانا بیا که صحبت جان بی تو هیچ نیستناز و نعیم هر دو جهان بی تو هیچ نیست
Qəzəl 56خاک باد آن سر که در وی سر سودای تو نیستدور باد از شادی، آن کو یار غمهای تو نیست
Qəzəl 70می روم با درد و حسرت از دیارت، خیر باددل به خدمت می گذارم یادگارت خیر باد
Qəzəl 76دست قدرت بر عذارت خال مشکین تا نهادجان فتاد از غم بر آتش، دل بر آن سودا نهاد
Qəzəl 84در کوی خرابات مناجات توان کرددر طور لقا عیش خرابات توان کرد
Qəzəl 90مشتاق گل از سرزنش خار نترسدجویان رخ یار ز اغیار نترسد
Qəzəl 92ز تو چشم وفا داریم و هیهات این کجا باشدتمنای محال است این که خوبان را وفا باشد
Qəzəl 95شب قدر بی قراران سر زلف یار باشدمه عید نیکبختان رخ آن نگار باشد
Qəzəl 100ندانم تا دگربار این دل ریشم چه شیدا شدمگر عکس رخ دلبر به جان باز آشکارا شد
Qəzəl 101ای که رخت به روشنی غیرت آفتاب شدخفته ز شرم مردمی چشم خوشت به خواب شد
Qəzəl 112تقلید روان از ره توحید بعیدندزان است که هرگز به حقیقت نرسیدند
Qəzəl 118یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند
Qəzəl 146شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟گر محرمی نباشد جان غصه با که گوید؟