Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای مردم کور، این چه بهارست ببینیدگلبن نه و گلهاش ببارست ببینید
Qəzəl 385تن به تو دادم، دل و جانش مبردل برت آمد، ز جهانش مبر
Qəzəl 482چو بر سفینهٔ دل نقش صورت تو نبشتمحکایت دگران سر به سر زیاد بهشتم
Qəzəl 485شب دوشینه در سودای او خفتماز آن امروز با تیمار و غم جفتم
Qəzəl 517منازل سفرت پیش دیده میآرماگر چه هیچ به منزل نمیرسد بارم
Qəzəl 648ای مکان تو از مکان بیرونسر امرت ز کن فکان بیرون
Qəzəl 669ترا گزید دل من،مرا گزید غم توبه حال من نظری کن، که مردم از ستم تو
Qəzəl 684آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازوای دوستان، بسوخت مرا، زینهار ازو!
Qəzəl 744باز به رسم سرکشان راه جفا گرفتهایتیغ ستم کشیدهای، ترک وفا گرفتهای
Qəzəl 759کاکل مشکین نقاب چشم و ابرو ساختیآن کمان پنهان بدار، اکنونکه تیر انداختی
Qəzəl 826شاد گردم که هر به ایامیقامتت را ببینم از بامی
Qəzəl 827گر برافرازی به چرخم ور بیندازی ز بامیماجرای پادشاهان کس نگوید با غلامی
Qəzəl 833سر بگذرانم از سر گردون به گردنیگر بگذرد به خاطر او یاد چون منی
Qəzəl 858به روی خود نظر کن، تا بلای عقل و دین بینیگره بر مشکها زن، تا کساد مشک چین بینی
Qəzəl 866عاشقم، از عشق من گر به گمانی بگویچاره ندانم که چیست؟ آنچه تو دانی بگوی
Qəzəl 874دلم زخم بلا دارد ز چشم تیر بالاییکه دارد چون کمر بستی و همچون زلف لالایی
Qəsidə 4ای دل، تویی و من، بنشین کژ، بگوی راستتا ز آفرینش تو جهان آفرین چه خواست؟
Qəsidə 5این آسمان صدق و درو اختر صفاست؟یا روضهٔ مقدس فرزند مصطفاست؟
Qəsidə 7چرخ گردان روشن از رای منستدور گردون کار فرمای منست
Qəsidə 8بر آستان در او کسی که راهش هستقبول و منزلت آفتاب و ماهش هست
Qəsidə 10مستان خواب را خبری از وصال نیستدلمرده را سماع نباشد چو حال نیست
Qəsidə 21میان کار فروبند و کار راه بسازکه کار سخت مخوفست و راه نیک دراز
Qəsidə 25مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتمدل بیچارگان از خود مرنجانید، من گفتم
Qəsidə 27سرم خزینهٔ خوفست و دل سفینهٔ بیمز کردهٔ خود و اندیشهٔ عذاب الیم
Rübai 3هستیم به امید تو چون دوش امشببر آمدنت بسته دل و هوش امشب
Rübai 4ای میل دل من به جهان سوی لبتتنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
Rübai 17خال تو به هر حال پسندیدهٔ ماستزلف تو چو حال دل غم دیدهٔ ماست
Rübai 46با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Rübai 53گل را، که صبا، مرغصفت بال گشادگفتی که: منجم ورق فال گشاد
Rübai 55بر نطع تو اسب شیرکاری گرددفرزین تو پیل کارزاری گردد