Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای لاف زنان را همه بویی ز تو نهحاصل به جز از گفتی و گویی ز تو نه
Cami-Cəm, fəsil 7Sən ey zümrüd çadır, sənə min əhsən!Sən mənim könlümdən pası silirsən.
Cami-Cəm, fəsil 15Köhnə təqvimlərə bir bax, ey ürək,Vaxtın taleyinə nəzər sal görək.
Cami-Cəm, fəsil 20Bu kitab övliya kitabıdır, bax!Yaramaz şöhrətçün onu aparmaq.
Cami-Cəm, fəsil 23Günəş fələklərlə bir xeyli zamanDolandı başına Yerin durmadan.
Cami-Cəm, fəsil 24Elə ki, dörd ünsür möhkəm sarışdı,Tamam bir-birinə onlar qarışdı.
Cami-Cəm, fəsil 30Bunu yaxşı bilir hər anlayan kəsDilsiz bir natiqdir bu dünyada nəfs.
Cami-Cəm, fəsil 31Sən hardan olarsan lazım olan tək,Sən ki heç özünə gəlmirsən, gerçək?!
Cami-Cəm, fəsil 39Mey içib ağlını gəl vermə yelə,Özünü özgəyə tapşırma belə.
Cami-Cəm, fəsil 41Xəzinə sahibi olan hökmüdar,Adətən çox kəndlər, şəhərlər salar.
Cami-Cəm, fəsil 42Qonşun bilməsən ki, kim olacaqdır,Ev üçün pul tökmək, bil ki, nahaqdır.
Cami-Cəm, fəsil 55Süfrə boyayanlar ürək qaniləVerməzlər zəhərsiz bir tikə belə.
Cami-Cəm, fəsil 72Düz görən fikirdən yaranar hikmət,Dini gözləməkdən güc alar hikmət.
Cami-Cəm, fəsil 73Çoxmu baxacaqsan ona-buna sən?!Barı bir ibrət al bu ölənlərdən.
Cami-Cəm, fəsil 94Susmaqla, seyr ilə çatdılar ancaq,Kilsədə Məryəmlə, Zəkəriyya, bax.
Cami-Cəm, fəsil 98Haqdan özgəsindən kömək din deyil,“Kömək tələb edin məndən”, budur, bil.
Cami-Cəm, fəsil 108Bir aşiq onunla eşitsə sözü,Yaxşı eşidəcək hər şeyi, düzü.
Qəzəl 111سروی که ازو و حور و پری بار برند اوستماهی که ازو خلق دل زار برند اوست
Cami-Cəm, fəsil 113Qəbula yetsəydi bütün dualar,Bu dünya olardı hər an tarümar.
Cami-Cəm, fəsil 130Mən yoxsul, əliboş olsam da belə,Beləçə düşgünlük, zəiflik ilə
Qəzəl 326دوشم از وصل کار چون زر بودتا به روز آن نگار در بر بود
Qəzəl 742ای که تیر بیوفایی در کمان پیوستهایبار دیگر چیست کندر دیگران پیوستهای؟
Qəsidə 6مباش بندهٔ آن کز غم تو آزادستغمش مخور، که به غم خوردن تو دلشادست
Qəsidə 29دلخسته همی باشم، زین ملک به هم رفتهخَلقی همه سرگردان، دلمرده و دَمرفته
Qəsidə 33بر کوفه و خاک علی، ای باد صبح ار بگذریآنجا به حق دوستی کز دوستان یادآوری
Rübai 13کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟یا فکر به آن چونی و چندی که تراست؟
Rübai 14جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
Rübai 22اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟وین هم که بگفتی و شنیدی هیچست؟
Rübai 89افسوس! که در عمر درازیم نبودخطی ز زمانهٔ مجازیم نبود
Rübai 91آن خود که بود که در تو واله نشود؟از رنج که پرسی تو؟ که او به نشود؟