Qasım Ənvar · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
طریق عشق سپردن طریق بوالعجبیستنشان عشق نجستن نشان بی طلبیست
Qəzəl 166گر جمله تویی تو، نیک و بد چیست؟ور جمله منم، پس این عدد چیست؟
Qəzəl 169همه دردست درین واقعه، پس درمان چیست؟چاره کار من بیدل سرگردان چیست؟
Qəzəl 171آنکه دل بر دست و دارد قصد جان پیداست کیستوآنکه رو بنمود و دل برد از میان پیداست کیست
Qəzəl 172عاشق روی ترا خرقه و زنار یکیستساکن کوی ترا کعبه و خمار یکیست
Qəzəl 173پیوسته دلم در غم آن یار گرامیستجان و دل ما مایل آن مجلس سامیست
Qəzəl 180در بزم یار بادهٔ ناخوشگوار نیستاز وهم درگذر، که درین گنج مار نیست
Qəzəl 219من و معشوق و جام ناب صباحبگشا بر من این در،ای فتاح
Qəzəl 253در قیامت همه کس طالب و جویا باشددل ما طالب این قدر معلا باشد
Qəzəl 257هر که او را هوس منصب اعلا باشدقبله جان و دلش زلف چلیپا باشد
Qəzəl 270از دولت وصال تو کارم بکام شدبختم بلند گشت و سعادت غلام شد
Qəzəl 335از افق مکرمت صبح سعادت دمیدمحو مجازات شد،شاه حقیقت رسید
Qəzəl 356با ما سخن از خرقه و سجاده مگوییداز ما بجز از شیوه مستانه مجویید
Qəzəl 389با زلف و رخت مست مدامیم شب و روزای ماه وفا پیشه و ای شاه دل افروز
Qəzəl 425طلبکاری ز حد بگذشت و ما محروم و نامحرمدریغ این جان محروم از جراحتهای بیمرهم!
Qəzəl 448عیسی بظهور آمد، من مرده چرا باشم؟ایام بهار آمد، پژمرده چرا باشم؟
Qəzəl 460مست بودیم بگلبانگ تو هشیار شدیمخفته بودیم بآواز تو بیدار شدیم
Qəzəl 471غیر از تو کس دگر نداریموز تو نفسی بسر نداریم
Qəzəl 527گفت حق: «کل من علیها فان »بفنا راضیم برغبت جان
Qəzəl 542ناوک غمزه می زند بر دل من نگار منصد پی اگر جفا کند، صدق و صفاست کار من
Qəzəl 557ما داغ آرزوی تو داریم بر جبینما در هوای عشق تو داریم عقل و دین
Qəzəl 635چه غمست آخر از غم؟ چو تو در میانه باشیغم جانانه باشد چو تو در میان نباشی
Qəzəl 640گر شمس منیر آمدی، ار بدر تمامییک جرعه تصدق طلب از ساقی جامی
Qəzəl 649بتو جان کجا برد پی؟ که تو شاه بی نشانیز تو دل کجا گریزد؟که تو معدن امانی
Qəzəl 4ایهاالصابرون فی البلواطرقوا طرقوا الی المولا
Qəzəl 8تا پریشان نکند زلف ترا باد صبامتصور نشود حالت جمعیت ما
Qəzəl 32هزار بار نمک ریخت بر جراحت مابشیوهای ملاحت، زهی ملاحت ما!
Qəzəl 39ای از جمال روی تو تابنده آفتابوز آفتاب روی تو خورشید در حجاب
Qəzəl 44سخنی می رود بوجه صوابهمه قشرند و دوست لب لباب
Qəzəl 87گر دل برفت، مسکن جانها بکوی تستگر عقل رفت، جرعه ما در سبوی تست