Qasım Ənvar
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
داشتم یاری که مرد مرد بودشیخ و دانشمند و صاحب درد بود
Ənisül-arifin, 28بود یک پروانه شوریده حالجان شیرین کرده بر آتش حلال
Qəzəl 30وقت آن شد که می ناب دهی مستان راخاصه من بیدل شوریده سرگردان را
Qəzəl 39ای از جمال روی تو تابنده آفتابوز آفتاب روی تو خورشید در حجاب
Qəzəl 54دلم رابرد عشقت، «فات مافات »کجا یابم دگر؟ هیهات، هیهات
Qəzəl 94آن را که قبله اش رخ خورشید انورستاعراض گر کند، بهمه روی کافرست
Qəzəl 114ملامت را بمان، چه جای بیمست؟که روح القدس جانت را ندیمست
Qəzəl 127فروغ نور رخت آفتاب تابانستولی چه سود؟ که از چشم خلق پنهانست
Qəzəl 136باد صبا برگرفت پرده ز رخسار دوستجمله ذرات را عربده و های و هوست
Qəzəl 139بیار جان طلب کار را بحضرت دوستببین که با همه ذرات کون رو در روست
Qəzəl 145دل ما بصد جان طلب کار اوستولی در حقیقت طلب کار اوست
Qəzəl 152در فهم همین نکته بسی عزت و جاهستاین نکته که: آن دلبر ما در همه جا هست
Qəzəl 156همچو خورشید، که او را نظری با ما هستیار ما را بحقیقت نظری با ما هست
Qəzəl 159زان یار سفر کرده کسی را خبری هست؟کان ماه مسافر بهمه کوی و دری هست
Qəzəl 162رخسار تو چون آینه صورت و معنیستدر پرتو دیدار تو انوار تجلیست
Qəzəl 165چون روی تو ز مصحف تنزیه آیتیستهرجا که آیتیست در آنجا درایتیست
Qəzəl 167ای بت عیار من، نام تو امروز چیست؟ای دل و دلدار من، نام تو امروز چیست؟
Qəzəl 193بپیش مردم نادیده این سخن شینیستکه غیر دلبر ما در جهان دگر شی نیست
Qəzəl 216ای رهنمای ملک معانی، چه گویمت؟دردین حق مساعد جانی چه گویمت؟
Qəzəl 243دلم از شیوه شیرین تو شوری دارددیده از طلعت زیبای تو نوری دارد
Qəzəl 253در قیامت همه کس طالب و جویا باشددل ما طالب این قدر معلا باشد
Qəzəl 258مرا گر اندرون پر نار باشدز عشق آن بت دلدار باشد
Qəzəl 265گر دلم عید ترا لایق قربان باشداثر بخت نکو،غایت قرب آن باشد
Qəzəl 267نه از خطاست که در ابروی تو چین باشدتو نازنینی و ناز تو نازنین باشد
Qəzəl 274شوری از شیوه شیرین تو پیدا آمدآدم از خلوت عزت بتماشا آمد
Qəzəl 275روی هرکس که باندازه مرآت آمدبعد ازین نوبت موسی و مناجات آمد
Qəzəl 290دمید صبح سعادت،که یار باز آمدهزار شکر که آن غمگسار باز آمد
Qəzəl 296حالت جان مرا پیر مغان میداندآنکه پیوسته ز پیدا و نهان میداند
Qəzəl 305خرده بینان طریقت همه صرافانندکه بیک جو درم ناسره را نستانند
Qəzəl 312رنگ رز خواست که خمی کند از کور و کبودرنگ او راست نشد،حیرت و وحشت افزود