Qitə 18

این جهان را سایه تو باد بر سر جاودانزانکه چندانی که هستی این جهان جان پرور است

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 63

خدایگانا چرخ برین زمین تو بادبروز کوشش روح الامین امین تو باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 68

ای مکان سعد و کان جاه و ارکان ظفرجشن فروردین فرخ بر جهان افکند فر

Qətran Təbrizi2 dəq
Qitə 92

خدای داند کز غم چگونه رنجورمغمان گیتی گنج است و من چو گنجورم

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 100

گر ندیدی بهشت و حورالعیناینک این مجلس امیر ببین

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 115

شد سرشگم ز آرزوی روی تو چون روی تووز فراق روی تو بگداختم چون موی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 116

امیرا  بر تو فروردین فرخ باد و فرخندهمبراد از دلت شادی مبراد از لبت خنده

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 117

شد از بهار خجسته سپاه برد شکستهبر اوستاد موفق بهار باد خجسته

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 120

ای جان بدسگالان جفت گداز کردهوی طبع نیک خواهان انباز ناز کرده

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 124

شادی ز دلم دور شد و خواب ز دیدهتا من نیم آن روی دلارام تو دیده

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 128

مرا ز منصب تحقیق انبیاست نصیبچه آب جویم از جوی خشک یونانی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 138

به پیروزی شدی شاها که بازآیی به پیروزیسر هرکس تو افرازی دل هرکس تو افروزی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 7

ای شاه چو کردگار بگشاد ترادر ملک بقای جاودان داد ترا

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 19

دارندهٔ داد و دین ملک مملانستچون شیر بروز کین ملک مملانست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 25

یک نیمه جهان سراو باغ شاه استیک نیم دگر سراو لشکرگاه است

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 35

گویند به هر درد بود صابر مردتا کی خورم اندوه و غم و حسرت و درد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 43

از دست و سنانت آب و آذر خیزدوز خشم و رضات زهر و شکّر خیزد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 46

ای شاه نخستین سفرت میمون بادهر روز یکی حصن حصینت افزون باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 49

آن را که چو من زبان گهربار بودبرداشته از ابر گهربار بود

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 59

با من ز قضای بد برآشفت دیارآرام دلم یکی و خصمان بسیار

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 69

گر خیزد هیچ دیبه از هیچ طرازتارش گل و پودش ز می و مشک طراز

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 84

هم هست مرا هوای آن زلف بِخَملیکن تب عشق از نخستین شده کم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 100

خواهم که همیشه با تو پیوسته بُوَمدل با دل تو به دوستی بسته بوم

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 122

پیوسته چو شمع در گدازم بی توشب تا به سحر به سوز و سازم بی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 123

ای دل صنمی برده قرار من و توآشفته چو زلف اوست کار من و تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 129

گر سوی هوا دلم همی جوید راهپیوند مرا سوی زمین آمد ماه

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 134

تا از بر من تو دوست دور افتادیجان و دل من دور فتاد از شادی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 144

افکنده و کنده است آن شمع سرایافکنده کمند و کنده بدخواه ز جای

Qətran Təbrizi1 dəq
Qəsidə 10

مرادی رسول آمد از نزد یاراکه نز یار یادآوری نزد یارا

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 11

نگار ناردانی لب بهار نارون بالامیان لاله نعمان نهفته لؤلؤ لالا

Qətran Təbrizi5 dəq