Qətran Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
همیشه شاه شدادی ز بخت خویشتن شاد استبملک اندر چو پرویز است و بد خواهش چو فرهاد است
Qitə 19گوشی که در حلقه او بود لفظ تومالیده سفاهت هر بدگهر شده است
Qitə 45جایگاه شاه یا برگاه یا بر تخت بادوز بداندیشان او روی زمین پردخت باد
Qitə 61ای آنکه همیشه دل تو رادی جویدطبع تو همه گرد در رادی پوید
Qitə 71برخیز و بمیخانه خرام ای بت کشمیرمی خور که بمی گردد اندوه جوان پیر
Qitə 78بوصل اندرون یافتم کام خویشرهاندم ز دام غم اندام خویش
Qitə 79دلشاد نشستم بمقام پدر خویشبرغم نکند سرد دلم رهگذر خویش
Qitə 83ایا چراغ شهان جهان امیر اجلبدست مایه پیروزی و بتیغ اجل
Qitə 84به اورمزد و مه تیر ای امید کرامنبید خوردن بر خویشتن مدار حرام
Qitə 85ای بکریمی چو ابر دختر شاه کریمماهت خاک قدم ملکت واصلت قدیم
Qitə 93هان صائم نواله این سفله میزبانزین بی نمک ایا منه انگشت بر دهان
Qitə 94سرنگون مانده است جانم زان دو زلف سرنگونلاله گون گشته است چشمم زان دو لعل لاله گون
Qitə 97آن کس که بیک چشم زدن برد دل منزد آتش افروخته در آب و گل من
Qitə 108آن کس که گشت ایران ویران بدست اوبسپرد جان بدولت بر شهریار نو
Qitə 109خداوندا به پیروزی همه گیتی گشادی توز بخت و دولت پیروز ماه و سال شادی تو
Qitə 111امیرا بر همه میران خداوند و امیری توبطبع و رای برنائی بعقل و هوش پیری تو
Qitə 119ای نیزه تو گوی و دل دشمن انگلهخصم تو روبهست و حسام تو بنگله
Qitə 121دلی دیدم بسی تیمار دیدهفراوان سختی و خواری کشیده
Qitə 123ای نیکخوی مردم ای نیک خوی شاهتو نیکخواه شاه و ترا بخت نیکخواه
Qitə 131ای گشته یادگار ز کردار تو شهیدیدار تو مبارک و گفتار تو بهی
Qitə 144دلم بدیگر جای و تنم بدیگر جایتنم بغربت و دل با تو مانده اندر وای
Qitə 147چونان شدم از شادی زین نامه که گفتیدادند بمن خط بملک دو جهانی
Rübai 6مادر چو بزاد آن بدعا خواسته راکردهاست نشان آن مه پیراسته را
Rübai 10تا فتنه دلم بر آن لب میگونستصبرم کم و عشق هر زمان افزونست
Rübai 29با آنکه دلم از غم هجرت خونستشادی بغم توام ز غم افزونست
Rübai 39بیدادگرا به گِرد بیداد مگردکز خلق به بیداد برآوردی گرد
Rübai 45خون جگر ما بقمی بیش نبودوین دوزخ آه ما دمی بیش نبود
Rübai 47هرچند ترا زمان بجان رنجان کردیزدانت رها کرد و شه ارّان کرد
Rübai 71تا غایب شد بت از کنار شمنشمی خون گردد بتن ز غایب شدنش
Rübai 74چون چشمهٔ آفتاب بر چرخ فلکبر پیل نشسته شاه با فر ملک