Qitə 17

همیشه شاه شدادی ز بخت خویشتن شاد استبملک اندر چو پرویز است و بد خواهش چو فرهاد است

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 19

گوشی که در حلقه او بود لفظ تومالیده سفاهت هر بدگهر شده است

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 45

جایگاه شاه یا برگاه یا بر تخت بادوز بداندیشان او روی زمین پردخت باد

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 61

ای آنکه همیشه دل تو رادی جویدطبع تو همه گرد در رادی پوید

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 71

برخیز و بمیخانه خرام ای بت کشمیرمی خور که بمی گردد اندوه جوان پیر

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 78

بوصل اندرون یافتم کام خویشرهاندم ز دام غم اندام خویش

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 79

دلشاد نشستم بمقام پدر خویشبرغم نکند سرد دلم رهگذر خویش

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 83

ایا چراغ شهان جهان امیر اجلبدست مایه پیروزی و بتیغ اجل

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 84

به اورمزد و مه تیر ای امید کرامنبید خوردن بر خویشتن مدار حرام

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 85

ای بکریمی چو ابر دختر شاه کریمماهت خاک قدم ملکت واصلت قدیم

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 93

هان صائم نواله این سفله میزبانزین بی نمک ایا منه انگشت بر دهان

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 94

سرنگون مانده است جانم زان دو زلف سرنگونلاله گون گشته است چشمم زان دو لعل لاله گون

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 97

آن کس که بیک چشم زدن برد دل منزد آتش افروخته در آب و گل من

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 108

آن کس که گشت ایران ویران بدست اوبسپرد جان بدولت بر شهریار نو

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 109

خداوندا به پیروزی همه گیتی گشادی توز بخت و دولت پیروز ماه و سال شادی تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 111

امیرا بر همه میران خداوند و امیری توبطبع و رای برنائی بعقل و هوش پیری تو

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 119

ای نیزه تو گوی و دل دشمن انگلهخصم تو روبهست و حسام تو بنگله

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 121

دلی دیدم بسی تیمار دیدهفراوان سختی و خواری کشیده

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 123

ای نیکخوی مردم ای نیک خوی شاهتو نیکخواه شاه و ترا بخت نیکخواه

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 131

ای گشته یادگار ز کردار تو شهیدیدار تو مبارک و گفتار تو بهی

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 144

دلم بدیگر جای و تنم بدیگر جایتنم بغربت و دل با تو مانده اندر وای

Qətran Təbrizi1 dəq
Qitə 147

چونان شدم از شادی زین نامه که گفتیدادند بمن خط بملک دو جهانی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 6

مادر چو بزاد آن بدعا خواسته راکرده‌است نشان آن مه پیراسته را

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 10

تا فتنه دلم بر آن لب میگونستصبرم کم و عشق هر زمان افزونست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 29

با آنکه دلم از غم هجرت خونستشادی بغم توام ز غم افزونست

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 39

بیدادگرا به گِرد بیداد مگردکز خلق به بیداد برآوردی گرد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 45

خون جگر ما بقمی بیش نبودوین دوزخ آه ما دمی بیش نبود

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 47

هرچند ترا زمان بجان رنجان کردیزدانت رها کرد و شه ارّان کرد

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 71

تا غایب شد بت از کنار شمنشمی خون گردد بتن ز غایب شدنش

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 74

چون چشمهٔ آفتاب بر چرخ فلکبر پیل نشسته شاه با فر ملک

Qətran Təbrizi1 dəq