Qətran Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Bənövşədən gül üzün, ey sənəm, edibdi süpər.İki hörük qoşa əfi kimi yanağın öpər...
Qəsidə 75دگر فکار نباشد دلم ز هجر نگاردکر نباشد رویم ز خون دیده نگار
Qəsidə 92یاقوت سرخ شد ز می از ابر در بارشاخ درخت دارد یاقوت و در بار
Qəsidə 125ربود جان و دل من بزلف غالیه فامبتی که بوی دهد زلف او بغالیه وام
Qəsidə 140ای مرا دیدار تو جان و جهانبی تو هرگز نی جهان خواهم نه جان
Qəsidə 146بتی که سجده برد پیش او مه گردونبه نیکوئی بر او نیکوان دیگر دون
Qəsidə 157چه سرو است این میان بزم نازانچه مشگست این بگرد ماه تابان
Qəsidə 182ایا بهار من و عید نیکوان سپاهچو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه
Qəsidə 184ای روی تو از چشمه خورشید سما بهدر روی زمین یار نیابی تو ز ما به
Qəsidə 202دماری تو ای چشم و دل را دماریدم آری به چشم اندر ای دل دم آری
Tərcibənd 1بمهر ماه دیداری سپردم دل بدیداریهمه بیمار و غم دل را ز چشم آید پدیداری
Tərcibənd 3بر گل سوری ز مشک تبتی پر چین کنیتا رخ من همچو زلف خویشتن پرچین کنی
Qitə 30Apardı könlümü, verdi mənə könlünü bir dilbər,Mən ondan razıyam, şaddır o da, çox razılıq eylər.
Qitə 57آن را که همی جست و دلم بخت بمن داداکنون بستاند دلم از ناز و طرب داد
Qitə 69Tale üzünə güldü sənin, taxtını qurdu,Düşmənlərinin ömrünü dövran başa vurdu.
Qitə 75ای بسته جفا با دل و گشته ز وفا دورکرده دل من زار بقول و سخن زور
Qitə 96به تبریز خانه برین بر زمین؟بکردم بدینار و در ثمین
Qitə 122شد پیر جهان و شد جوان بادهوز نقش و نگار باغ شد ساده
Qitə 140ای پیشه تو رامش و پیروزی و بهیگل رفت و لاله رفت و ترنج آمد و بهی
Rübai 11ای گشته خجل ماه فلک از نظرتشد تیره شکر زان لب همچون شکرت
Rübai 38تا کی ز فراق بر دلم بند بوداندوه فراق بر دلم چند بود
Rübai 58تا تو نکنی بدشمن و دوست نظرنه نفع رسد بدشمن و دوست نه ضر
Rübai 76سه چیز ترا سه چیز داده است جمالخَدّ را خط و زلف را گل و عارض خال
Rübai 91یکباره دل از هوای تو بگسستیمبا آنکه به ما وفا کند پیوستیم
Rübai 97تا دور شدی تو از من ای سرو روانشد خون دلم به دو رخ از دیده روان
Rübai 98ای کرده به بند دوستی بسته دلمبا تو به هوای و مهر پیوسته دلم
Rübai 102ای دوست بیا تا ره دیگر گیریموآزار و جفاها ز میان برگیریم
Rübai 103یوسفرویی کز او فغان کرد دلمچون دستِ زنان مصریان کرد دلم
Rübai 106تا بندهٔ آن رخان تابنده شدمهمچون سر زلفین تو تابنده شدم
Rübai 108افتادم در دام بتی سیم انداموز صحبت او دلم رسیده است بکام