Rübai 134

تا از بر من تو دوست دور افتادیجان و دل من دور فتاد از شادی

Qətran Təbrizi1 dəq
Rübai 144

افکنده و کنده است آن شمع سرایافکنده کمند و کنده بدخواه ز جای

Qətran Təbrizi1 dəq
Qəsidə 10

مرادی رسول آمد از نزد یاراکه نز یار یادآوری نزد یارا

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 11

نگار ناردانی لب بهار نارون بالامیان لاله نعمان نهفته لؤلؤ لالا

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 20

نسیم آب بماند ببوی عنبر نابسرشگ ابر بماند بلؤلؤ خوشاب

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 26

سرشک ابر به کردار لؤلؤ لالاستنسیم باد به کردار عنبر ساراست

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 30

ایا به تیغ و قلم رنج خصم و دشمن گنجتن عدوی ترا داده روزگار شکنج

Qətran Təbrizi2 dəq
Qəsidə 34

ای خداوندی که یزدان خاصت از داد آفریدوز همه عیبی تن پاک تو آزاد آفرید

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 37

تا ز آمدن دوست بر من خبر آمدگوئی سرم از ناز به خورشید برآمد

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 67

بفرخ فال و خرم بخت و میمون روز و نیک اختربدارالملک باز آمد شه نیک اختر از لشگر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 68

تا بیشتر زند به دلم عشق نیشترباشد مرا به مهر بتان میل بیشتر

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 69

تا سپاه گل هزیمت شد ز خیل ماه تیراز ترنج افروخت بستان چون سپهر از ماه تیر

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 72

چون روز بر کشید سر از قیرگون حریربر کوهسار زر بگسترد چون زریر

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 80

شنبه شادی و اول مه آذرزخمه بر افکن بعود و عود بر آذر

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 83

گلستان شد چون بهار از فر ابر نوبهاربوستان آراسته چون لعبتان اندر بهار

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 115

تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 122

تا جهان از گل خرم شده چون باغ ارمآهو ایمن شده بر سبزه چو مرغان حرم

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 123

تا شد از گل بوستان سیمگون بیجاده فامبوی و رنگ از گل ستاند و باده و بیجاده وام

Qətran Təbrizi6 dəq
Qəsidə 147

بتی که لاله چند از رخانش لاله ستانچه لاله ای که ندیده است خلق لاله چنان

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 158

حور حریر سینه کام روان حورانچشمم چو بحر دارد دل جایگاه بحران

Qətran Təbrizi3 dəq
Qəsidə 162

ز ابرو باد آزاری بشد آراسته بستانکنون داد از می و جانان ببستان اندرون بستان

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 174

منم غلام خداوند زلف غالیه گونکه هست چون دل من زلف او نوان و نگون

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 178

هر آنچه هست نهان از منجمان جهانز رای روشن شاه زمانه نیست نهان

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 187

آدینه و مهرگان و ماه نوبادند خجسته هر سه بر خسرو

Qətran Təbrizi1 dəq
Qəsidə 197

بار خدایا بسی عذاب کشیدیانده و تیمار گونه گون بچشیدی

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 198

بتی را که بودم بدو روزگاریجدا دارد از من بد آموزگاری

Qətran Təbrizi4 dəq
Qəsidə 207

که را مهربانی نماید نگاریبخوشی گذارد همی روزگاری

Qətran Təbrizi5 dəq
Qəsidə 211

نیازم ز گیتی به توست ای نیازیکه دل را امیدی و جان را نیازی

Qətran Təbrizi4 dəq
Tərkibbənd 3

تا چمن را آسمان با سیب و آبی جفت کردبوستان را روزگار از لاله و گل کرد فرد

Qətran Təbrizi9 dəq
Qitə 8

سر و بالایی که دارد بر سر گل مشک نابآفت دل‌هاست و اندر دیده‌ام چون آفتاب

Qətran Təbrizi1 dəq