Qətran Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Gözəllər firqətindən pis bu aləmdə əzab olmaz,Mənim tək yar fəraqını görəndə xürdü xab olmaz!
Qitə 35Camaat büründü xəz paltarlara –Ağaclar üstünə əsdikcə xəzan.
Rübai 112آن زلف سیه بلای جانست ای جانجانم ز نهیب او بجانست ای جان
Qəsidə 3تا داد باغ را سمن و گل بنونوابلبل همی سراید بر گل بنونوا
Qəsidə 66بلای غربت و تیمار عشق و فرقت یارشدند با من دلخسته این سه آفت یار
Qəsidə 71Dilbərin rüxsarı tək xəndan olubdur laləzar,Lalənin eşqində ağlar bərqi-nisan zar-zar!
Qəsidə 124خلاف بود همیشه میان تیغ و قلمکنون به بخت ملک متفق شدند به هم
Qəsidə 175Elə bil kanun ayına şəbixun eylədi neysan,Səmanı tozla doldurdu, çölü, səhranı tutdu qan.
Qitə 2دلا تا کی همی جوئی منی راچه داری دوست هرزه دشمنی را
Qitə 3Mənə o vəfasız dedi bivəfa,Onun vardır hər bir sözündə cəfa.
Qitə 23ای با خدای و با همه خلق خدای راستاز داد و راستی همه پیروزئی تراست
Qitə 32Yerin rəngi soldu, hava soyudu,Qırmızı şərab iç, al sarı heyva.
Qitə 102آواره شد از مسکن و مأوا صنم مناز طعنهٔ بدگوی و ز بیغارهٔ دشمن
Qitə 114ایا خسرو راد آزاده خوترا داده ایزد همه آرزو
Qitə 132ای شاه جهانگیر جهاندار جهانجویعید است و لب یار و لب جام و لب جوی
Qitə 145ای آفتاب شاهان شاهی و بی قرینیپاک از همه بلائی چون گیتی آفرینی
Rübai 101از بس که ز ناکسان رسید آزارماین شهر همی به ناکسان بگذارم
MəsnəviCəmi bu nökərlər içrə, cəmi bu qulamlar içrə,Cəmi başçı ərlər içrə, ya uca məqamlar içrə –
Qəsidə 21Hər kəsə canan əzizdirsə, deyirlər can deyil,Başü can əmma mənimçün dünyada canan deyil.
Qəsidə 29ملکا تنت ز جان آمده جانت از خرد استاورمزدی تو و فرخنده سپندارمذست
Qəsidə 38چون شمال مهرگان اندر هوا پویا شودزاغ گنگ اندر میان بوستان گویا شود
Qəsidə 54هرکه او را میل خاطر سوی ارزانی بوداو برنج و خواری ارزانی و ارزانی بود
Qəsidə 63Bənövşədən gül üzün, ey sənəm, edibdi süpər.İki hörük qoşa əfi kimi yanağın öpər...
Qəsidə 75دگر فکار نباشد دلم ز هجر نگاردکر نباشد رویم ز خون دیده نگار
Qəsidə 92یاقوت سرخ شد ز می از ابر در بارشاخ درخت دارد یاقوت و در بار
Qəsidə 116تنم به گونهٔ نال و دلم به گونهٔ نیلجهان ز نیلم نال و روان ز نالم نیل
Qəsidə 125ربود جان و دل من بزلف غالیه فامبتی که بوی دهد زلف او بغالیه وام
Qəsidə 159خداوندا ترا زیبد خداوندی جهان کردنکه تو دانی ز بدخواهان جهان جان جهان کردن
Qəsidə 169گل چو بشکفت زمین گشت پر از آب روانبگل و آب روان تازه بود جان جهان
Qəsidə 182ایا بهار من و عید نیکوان سپاهچو ماه ز ابر همی تابی از قبای سیاه