Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
درین سفر که توکل شده است راهبرمیکی است نسبت زنار و توشه با کمرم
Qəzəl 5732چنان که نیل بود مانع رسیدن چشمبه خط رخ تو امان یافت از گزیدن چشم
Qəzəl 5747چه دست در خم آن زلف دلنواز کنمبه ناخنی که ندارم چه عقده باز کنم
Qəzəl 5748بر آن سرم که وطن در دیار خویش کنمتأملی که ندارم به کار خویش کنم
Qəzəl 5762هوالغفور ز جوش شراب میشنومصریر باب بهشت از رباب میشنوم
Qəzəl 5763پیام دوست ز باد بهار میشنومز چاک سینه گل بوی یار میشنوم
Qəzəl 5775ز بوستان تو عشق بلند می گویمچو شبنم از گل روی تو دست می شویم
Qəzəl 5777جنون کجاست که دستی به کار بگشاییمز کار چرخ گره غنچه وار بگشاییم
Qəzəl 5780روی سخن ز آینهرویان ندیدهامگاهی ز پشت آینه حرفی شنیدهام
Qəzəl 5782سر بر فلک ز همت والا کشیده امتسبیح را ز دست ثریا کشیده ام
Qəzəl 5794چون زلف دست بر کمر یار یافتمسر رشته نزاکت ز نار یافتم
Qəzəl 5799بی خواست بس که بار دل گلستان شدمبی اعتبار در نظر باغبان شدم
Qəzəl 5801موی میان نبود که من همچو مو شدمبیرنگ بود حسن که یکرنگ او شدم
Qəzəl 5814تیغ برهنه را به بغل تنگ می کشمچون ساغری ز باده گلرنگ می کشم
Qəzəl 5833از دست رفت فرصت و ما پا شکسته ایمدر راه آرمیده چو منزل نشسته ایم
Qəzəl 5834عمری است ما لب از طمع خام بستهایماز صبر سنگ بر دل ناکام بستهایم
Qəzəl 5840جا در سیاه خانه سودا گرفته ایماز دست لاله دامن صحرا گرفته ایم
Qəzəl 5873هموار از درشتی چرخ دغا شدیمصد شکر رو سفید ازین آسیا شدیم
Qəzəl 5892ما روی دل به هر کس و ناکس نمی کنیمچون شعله التفات به هر خس نمی کنیم
Qəzəl 5898آن حال ندارم که به فکر دگر افتمکو قوت پا تا به خیال سفر افتم
Qəzəl 5925ما زمزمه عشق به بازار فکندیمما شور درین قلزم زخار فکندیم
Qəzəl 5948با آن که من ندارم کاری به کار مردمدایم کشم کدورت از رهگذار مردم
Qəzəl 5951می شود از دم زدن خراب وجودمپرده آه است چون حباب وجودم
Qəzəl 5952حوصله وصل آن نگار ندارمدام به اندازه شکار ندارم
Qəzəl 5958ازان زلف یک مو جدایی ندارمازین دام فکر رهایی ندارم
Qəzəl 5975ای فدای چشم مخمور تو خواب عاشقانوی بلاگردان زلفت پیچ و تاب عاشقان
Qəzəl 5976باده گلگون نمی آید به کار عاشقاناز لب میگون خود بشکن خمار عاشقان
Qəzəl 6004چون صدف تا چند پیش ابر دست افراشتن؟اشک حسرت را فرو خوردن، گهر پنداشتن
Qəzəl 6013چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟زیر پای خود نبینی از جمال خویشتن
Qəzəl 6015تندخویان می زنند آتش به جان خویشتنمی خورد دل شمع دایم از زبان خویشتن