Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟زهی دولت اگر در رهگذارش پی سپر گردم
Qəzəl 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش راکه عرق داغ کند لاله سیرابش را
Pərakəndə şeir 513من آن رندم که راز دل ز لوح سینه می خوانمخط جوهر ز پشت صفحه آیینه می خوانم
Pərakəndə şeir 516جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟سبک از پله انجام به آغاز آیم
Pərakəndə şeir 518اگر سیاه دلم داغ لاله زار تواماگر گشاده جبینم گل بهار توام
Qəzəl 517نوخطی سلسله جنبان جنون است مراسبزه نیمرسی تشنه خون است مرا
Qəzəl 519گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرااشک گلرنگ بود گر گهری هست مرا
Pərakəndə şeir 521شکار جذبه توفیق شد گریبانمدگر چه خار تواند گرفت دامانم؟
Pərakəndə şeir 522ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیمبه هر چه شکر نکردیم، یاد آن کردیم
Qəzəl 529نیم آن شعله که خاموش توان کرد مرایا ز فانوس، قباپوش توان کرد مرا
Qəzəl 533برسانید به خاک قدم یار مراکه رسانید به جان این دل بیمار مرا
Qəzəl 534از گلستان نشود غنچه دل باز مراپنجه سرو بود چنگل شهباز مرا
Pərakəndə şeir 540چون گل پی رنگینی دستار نباشمچون آب روان تشنه رفتار نباشم
Pərakəndə şeir 544ما داغ جنون را به سویدا نفروشیمیک ناله زنجیر به دنیا نفروشیم
Pərakəndə şeir 547مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن
Qəzəl 546نیست آسودگی از سیر و سفر مجنون راسنگ اطفال شود کوه و کمر مجنون را
Pərakəndə şeir 550خیره گردد دیده صبح از جلای داغ منداغ دارد مهر تابان را صفای داغ من
Qəzəl 550گر به گلزار بری آن رخ افروخته راگل به بلبل نگذارد جگرسوخته را
Qəzəl 551گریه بسیار بود نو به وجود آمده راخاک زندان بود از چرخ فرود آمده را
Pərakəndə şeir 555ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردنز زلفت حلقه ها در گوش سنبل می توان کردن
Qəzəl 556لب میگون تو خمار کند تقوی راچشم بیمار تو آرد به زمین عیسی را
Qəzəl 557گریه از دل نبرد کلفت روحانی راعرق شرم نشوید خط پیشانی را
Pərakəndə şeir 559نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از منخدا ناکرده در دل رنجشی داری مگر از من؟
Qəzəl 564هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ماپیش خم گردن خود کج نکند شیشه ما
Pərakəndə şeir 569چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یاربکه پیغام زبانی را کند مکتوب سربسته!
Qəzəl 568گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ماسبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما
Pərakəndə şeir 573با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخنچون گشودی لب به گفتن، نیک یا بد می شوی
Qəzəl 575به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجاستاره سوخته ای نیست جز سپند آنجا
Pərakəndə şeir 579از کجی ناخنه دیده انور گردیراست شو راست که سرو لب کوثر گردی
Pərakəndə şeir 589صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی