Qəzəl 226

بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه راشعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 228

شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه رابی قراری می دهد بال دگر پروانه را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 230

از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه راسنگ طفلان می شود سنگ نشان دیوانه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 232

(غبارم را نسیم ناتوانی دربدر داردغریب کشور طالع چه پروای سفر دارد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 231

آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه رامی شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 233

ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر داردکه از هر لاله نقش پای گلگون در نظر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 234

خوشا دردی که مهرم از لب خاموش برداردخوشا جوشی که از سر دیگ را سرپوش بردارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 233

هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه رانیست صدر و آستانی خانه آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 242

داغ عاشق سازگاری کی به مرهم می‌کند؟لاله این باغ خون در چشم شبنم می‌کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 244

از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ماکوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 246

در گذر ای آسمان از وادی آزار ماشیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 249

یکه تازان جنون چون روی در هامون کنندخاکها در کاسه بی ظرفی مجنون کنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 255

بی تو گر ساغر زنم خون در رگم نشتر شودبی دم تیغت اگر آبی خورم خنجر شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 258

کی دلِ دیوانهٔ من رام آهو می‌شود؟صحبت من قال از چشم سخنگو می‌شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 259

عافیت می خواهم از گردون، ملالم می دهدخوشدلی می جویم از اختر، وبالم می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 262

خوش بهاری می رسد فکر می و ساغر کنیدکاسه را فربه کنید و کیسه را لاغر کنید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 264

نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ماپرده بر چشم بد ایام می بندیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 268

ز راه چشم، غم در جان غم فرسود می پیچدز روزن در مصیبت خانه ما دود می پیچد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 270

چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گرددنشیند هر که با من یک نفس همدرد می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 274

کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می‌گرددبه دریا سیل الوان چون رسد یکرنگ می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 274

پیش آن آیینه رو راه سخن داریم مابخت سبز طوطی شکرشکن داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 275

گرچه ما را نیست بر روی زمین ویرانه‌ایخانه ها چون گنج در زیر زمین داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 282

تماشای تو از دل سینه‌ها را پاک می‌سازدشکرخند تو جان‌ها را گریبان چاک می‌سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 283

آسمان را خانه زنبور می دانیم ماانجمش را دیده های شور می دانیم ما

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Pərakəndə şeir 285

نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارددل سنگ از برای ماتم فرهاد می سوزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 287

صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزدلبش بیهوشدارو در شراب ناب می ریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 295

گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالدزبان لاف را بر خاک، شمع انجمن مالد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 295

درنمی آید به چشم از لاغری مجنون مامحمل لیلی بود سرگشته در هامون ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 301

ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرهاسر به صحرا داده چشم خوشت نخجیرها

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 303

ای ره خوابیده را از نقش پایت بال‌هااز خرامت عالم آسوده را زلزال‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq