Qəzəl 46

ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمی‌سازد خطِ استاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 60

چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟که خشک کرد فروغ تو جوی آینه را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 64

کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟از خط جام، حلقه کنم نام عقل را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 66

وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر رادوریِ این راه، کوته می‌کند شبگیر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 69

چرب‌نرمی می‌کند کوته‌زبان شمشیر راسخت‌رویی می‌شود سنگِ فِسان شمشیر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 73

نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 75

دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده استمرغ بی بال و پری در کوچه بند افتاده است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 76

عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 85

بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشستچین چو جوهر عاقبت بر تیغ آن ابرو نشست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 86

من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 89

(آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیستبخیه را بر خرقه من چون سپند آرام نیست)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 89

ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 98

نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 103

نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 105

اشک از گرمی آه دل من گلگون استطره آه من از سلسله مجنون است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 107

یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 111

دل هر کس که مسلم ز علایق رسته استچون سپندی است که از آتش سوزان جسته است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 112

گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 114

(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 114

نیست فرق از تن دل افسرده خودکام رارنگ برگ خویش باشد میوه های خام را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 122

کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 122

گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مراشوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 123

تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 129

اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 131

جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 136

سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مراجمع کردم پای در دامن، پناهی شد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 137

تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرااین زره تا چند در زیر قبا باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 138

در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 141

ای که گفتی نگاه خیره توپرده شرم از میان برداشت:

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 142

داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرادامنِ خورشید ازین روزن به دست آمد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq