Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمیسازد خطِ استاد را
Pərakəndə şeir 60چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟که خشک کرد فروغ تو جوی آینه را
Pərakəndə şeir 64کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟از خط جام، حلقه کنم نام عقل را
Qəzəl 66وصفِ زلفِ یار عاجز میکند تقریر رادوریِ این راه، کوته میکند شبگیر را
Qəzəl 69چربنرمی میکند کوتهزبان شمشیر راسخترویی میشود سنگِ فِسان شمشیر را
Qəzəl 73نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را
Pərakəndə şeir 75دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده استمرغ بی بال و پری در کوچه بند افتاده است
Qəzəl 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را
Pərakəndə şeir 85بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشستچین چو جوهر عاقبت بر تیغ آن ابرو نشست
Qəzəl 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را
Pərakəndə şeir 89(آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیستبخیه را بر خرقه من چون سپند آرام نیست)
Qəzəl 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Qəzəl 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را
Qəzəl 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را
Pərakəndə şeir 105اشک از گرمی آه دل من گلگون استطره آه من از سلسله مجنون است
Pərakəndə şeir 107یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است
Pərakəndə şeir 111دل هر کس که مسلم ز علایق رسته استچون سپندی است که از آتش سوزان جسته است
Qəzəl 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را
Pərakəndə şeir 114(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)
Qəzəl 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام رارنگ برگ خویش باشد میوه های خام را
Pərakəndə şeir 122کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست
Qəzəl 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مراشوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا
Pərakəndə şeir 123تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است
Pərakəndə şeir 129اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است
Pərakəndə şeir 131جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست
Qəzəl 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مراجمع کردم پای در دامن، پناهی شد مرا
Qəzəl 137تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرااین زره تا چند در زیر قبا باشد مرا
Pərakəndə şeir 138در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست
Pərakəndə şeir 141ای که گفتی نگاه خیره توپرده شرم از میان برداشت:
Qəzəl 142داغ عشق از سینهٔ روشن به دست آمد مرادامنِ خورشید ازین روزن به دست آمد مرا