Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
پخته میگردند از سودای زلفش خامهااین ره باریک، رهرو را دهد اندامها
Qəzəl 306ای در آتش از گل روی تو نعل لالههاماه رخسار ترا از حلقه خط هالهها
Qəzəl 307سر نمیپیچند از تیغ اجل دیوانههاگوش بر آواز سیلابند این ویرانهها
Pərakəndə şeir 309اگر خواهی سر مویی نپیچد سر ز فرمانتبه خاموشی زبانی چون زبان شانه می باید
Qəzəl 309در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میاتا گلی دربار هست از گلستان بیرون میا
Qəzəl 310مشو از نفس ایمن تا توانی آرمید آنجاکه بیم این جهانی، می شود یکسر امید آنجا
Qəzəl 311به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجاکه اینجا هر که سستی کرد نتواند رسید آنجا
Qəzəl 312مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجاکه نعل از ماه نو دارد در آتش آفتاب اینجا
Pərakəndə şeir 315گر چنین سرو ز بالای تو درهم گرددطوق هر فاخته ای حلقه ماتم گردد
Qəzəl 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟که آتش زیر پا دارند دلها همچو عود اینجا
Pərakəndə şeir 316اگر ابروی تو محراب نمازم گرددکعبه پروانه صفت گرد نیازم گردد
Pərakəndə şeir 318عیب در چشم و دل پاک هنر میگرددکف بیمغز درین بحر گهر میگردد
Qəzəl 319دگر با نوخطی دارد دل من در میان سوداکه دارد در گره هر موی خطش یک جهان سودا
Pərakəndə şeir 323ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان داردگریه من نمک طرز ز طوفان دارد
Qəzəl 322که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟که می گفت از تنور خام این طوفان شود پیدا؟
Pərakəndə şeir 326چمن خلد کی این لاله و نسرین دارد؟لب اعجاز کی این خنده شیرین دارد؟
Qəzəl 328به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدامگر در پیرهن گردد تن آن سیمتن پیدا
Qəzəl 334نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا راسفیدی جامه احرام باشد دیده ما را
Qəzəl 338اگر غفلت نهان در سنگ خارا میکند ما راجوانمردست درد عشق، پیدا میکند ما را
Qəzəl 340نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما رامگر از شعله آواز درگیرد قفس ما را
Pərakəndə şeir 345درین ریاض کسی خوشه اش دو سر داردکه غیر اشک دگر دانه ای نمی کارد
Pərakəndə şeir 346کسی که کاوش عشقی درون خود داردهمیشه باده لعلی ز خون خود دارد
Qəzəl 349اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا راغنی بی منت نیسان ز گوهر کرد دریا را
Pərakəndə şeir 352به آه سرد دل خود دو نیم باید کردچو غنچه خنده به روی نسیم باید کرد
Qəzəl 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت رابه چوب از آستان خویش می رانند دولت را
Qəzəl 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود رامکن شیرازه صحبت، کمند وحدت خود را
Qəzəl 357ندارد در خور من باده ای گردون میناییمگر از خون دل لبریز سازم ساغر خود را
Qəzəl 361خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود راز رخسارش برافروزم چراغ دیده خود را
Qəzəl 364به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود رانکردی گوش بر تعلیم ما تا باختی خود را
Qəzəl 368زبان کوتاه باشد آشنای بحر گوهر رابلندی حجت عجزست بازوی شناور را