Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
عشق چون شعله کشد اشک دمادم چه کند؟پیش خورشید صف آرایی شبنم چه کند؟
Pərakəndə şeir 380آه را یاد سر زلف تو پیچیده کندفکر را شیوه رفتار تو سنجیده کند
Pərakəndə şeir 382باده ای را نپرستم که خرابم نکندگرد آن شمع نگردم که کبابم نکند
Qəzəl 382نگاه عجز باشد گر زبانی هست عاشق رابود زخم نمایان، گر دهانی هست عاشق را
Qəzəl 383نه از گل می گشاید دل، نه از گلزار عاشق راکه باغ دلگشایی نیست غیر از یار عاشق را
Qəzəl 386سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟که گلبانگ رحیل افسانه خواب است غافل را
Qəzəl 393ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم راسبکروحی فزون از حمل عیسی گشت مریم را
Pərakəndə şeir 395اول به ظالمان اثر ظلم می رسدپیش از هدف همیشه کمان ناله می کند
Pərakəndə şeir 397این ناقصان که فخر به انساب می کنندپس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنند
Pərakəndə şeir 400خطت ز پیش چشم سوادم نمی روددلسوزی رخ تو ز یادم نمی رود
Pərakəndə şeir 401(هرگه لبت به خنده تبسم ادا شودهر عضو من چو برگ گل از هم جدا شود)
Pərakəndə şeir 403آنجا که عارض تو ز می لاله گون شوددر دیده رشته های نگه جوی خون شود
Pərakəndə şeir 406از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شوددر زیر ابر برق به تمکین نمی شود
Qəzəl 405چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟که سازد طفل بازیگوش کاغذباد قرآن را
Pərakəndə şeir 409آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده استخاکستر سپند، جلای تو می دهد
Pərakəndə şeir 412به جای قطره باران به کشت طالع ماز آسمان ستم پیشه مور می آید
Qəzəl 414نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان راتپیدن مشق پروازست دلهای پریشان را
Pərakəndə şeir 417رونق ز لاله زار تو خط سیاه برداین هاله روشنی ز شبستان ماه برد
Pərakəndə şeir 418گفتار او غم از دل ناکام می برداین قند سوده تلخی بادام می برد
Qəzəl 417ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان راچو پشت سر نباشد عذرخواهی زشت رویان را
Pərakəndə şeir 419تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟اوقات در شکنجه خمیازه بگذرد
Qəzəl 419متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن راکه خون عاشقان باشد شفق این صبح روشن را
Pərakəndə şeir 421کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟رنگ شکسته راز دلم برملا نکرد
Qəzəl 422به چشم کم مبین ای کج نظر دلهای پر خون راکه ناز خیمه لیلی است در سر، داغ مجنون را
Pərakəndə şeir 425آخر غبار خط تو گرد کساد شدجوهر به چشم آینه موی زیاد شد
Pərakəndə şeir 426خالش بلای جان ز خط مشکبار شدپرهیز ازان ستاره که دنباله دار شد
Pərakəndə şeir 427بال و پر محیط ز موج آشکاره شدگردد یکی هزار چو دل پاره پاره شد
Qəzəl 430چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو راکه عاشق مد احسان می شمارد چین ابرو را
Pərakəndə şeir 432این ریش پروران که گرفتار شانه اندغافل که صد خدنگ بلا را نشانه اند
Qəzəl 439ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی رابه طفلان واگذار این ابجد عشق مجازی را