Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شنیدم آنقدر از دوستان تلخکه شد شیرینی جان در دهان تلخ
Qəzəl 143بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا
Qəzəl 149گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرادر سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا
Pərakəndə şeir 152ترخنده از عرق به می ناب زد رختباز این چه نقش بود که بر آب زد رخت
Qəzəl 152داغ رسوایی خدادادست منصور مراهست تمغای تجلی لاله طور مرا
Qəzəl 161نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مراآبِ باریکِ قناعت میکند خرّم مرا
Qəzəl 162چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مراخوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا
Pərakəndə şeir 165در جوش خلق کعبه حاجات گم شده استدر توبه شکسته خرابات گم شده است
Pərakəndə şeir 171(در زیر آسمان دل بی اضطراب نیستدر چشم ما غنودگیی هست، خواب نیست)
Pərakəndə şeir 173بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیستبر اعتدال لیل و نهار اعتماد نیست
Pərakəndə şeir 175بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافتصد حیف بر کتان تو مهتاب دست یافت
Qəzəl 175نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مراترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا
Pərakəndə şeir 184(راه سخنم معنی بسیار گرفته استاز جوش گل این رخنه دیوار گرفته است)
Pərakəndə şeir 187ناله بلبل به بال شیون ما می پردچشم شبنم در هوای گلشن ما می پرد
Qəzəl 190جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را
Qəzəl 194کاسه زانوست جام جم دل آگاه رایوسف از روی زمین خوش تر شمارد چاه را
Pərakəndə şeir 202شوربختم، دل به آن کنج دهانم میکشدموشکافم، دل به آن موی میانم میکشد
Qəzəl 202دل شود شاد از شکست آرزو آزاده رااین سبو از خود برآرد در شکستن باده را
Pərakəndə şeir 204داستان عمر طی شد حرف او آخر نشدبرگریزان زبان شد، گفتگو آخر نشد
Qəzəl 203عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده راساحل از موج خطر باشد در آب افتاده را
Qəzəl 206دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده راشهر زندان است روی دل به صحرا کرده را
Qəzəl 210از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده رامی شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را
Pərakəndə şeir 214زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتندخون دل خوردم شراب آتشین پنداشتند
Pərakəndə şeir 216پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زندپرده فانوس، دامن بر چراغم می زند
Pərakəndə şeir 219اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشنداین سگان با آهوان گردن به دعوی می کشند
Pərakəndə şeir 220گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کندهر نفس خود را به رنگی در دلم شیرین کند
Qəzəl 220سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله رادل چو نی سوراخ گردد دیدهبان ناله را
Pərakəndə şeir 222روح را با تن شکمپرور برابر میکندبادبان را کشتی پربار لنگر میکند
Qəzəl 222می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه راشمع می گردد در اینجا گرد سر پروانه را
Pərakəndə şeir 224ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گرددز خورشید قیامت این ثمرها خام می گردد