Pərakəndə şeir 143

شنیدم آنقدر از دوستان تلخکه شد شیرینی جان در دهان تلخ

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 143

بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 149

گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرادر سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 152

ترخنده از عرق به می ناب زد رختباز این چه نقش بود که بر آب زد رخت

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 152

داغ رسوایی خدادادست منصور مراهست تمغای تجلی لاله طور مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 161

نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مراآبِ باریکِ قناعت می‌کند خرّم مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 162

چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مراخوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 165

در جوش خلق کعبه حاجات گم شده استدر توبه شکسته خرابات گم شده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 171

(در زیر آسمان دل بی اضطراب نیستدر چشم ما غنودگیی هست، خواب نیست)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 173

بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیستبر اعتدال لیل و نهار اعتماد نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 175

بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافتصد حیف بر کتان تو مهتاب دست یافت

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 175

نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مراترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 184

(راه سخنم معنی بسیار گرفته استاز جوش گل این رخنه دیوار گرفته است)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 187

ناله بلبل به بال شیون ما می پردچشم شبنم در هوای گلشن ما می پرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 190

جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 194

کاسه زانوست جام جم دل آگاه رایوسف از روی زمین خوش تر شمارد چاه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 202

شوربختم، دل به آن کنج دهانم می‌کشدموشکافم، دل به آن موی میانم می‌کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 202

دل شود شاد از شکست آرزو آزاده رااین سبو از خود برآرد در شکستن باده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 204

داستان عمر طی شد حرف او آخر نشدبرگریزان زبان شد، گفتگو آخر نشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 203

عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده راساحل از موج خطر باشد در آب افتاده را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 206

دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده راشهر زندان است روی دل به صحرا کرده را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 210

از خسیسان چاره نبود مردم بگزیده رامی شود گاهی به برگ کاه حاجت، دیده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 214

زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتندخون دل خوردم شراب آتشین پنداشتند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 216

پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زندپرده فانوس، دامن بر چراغم می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 219

اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشنداین سگان با آهوان گردن به دعوی می کشند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 220

گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کندهر نفس خود را به رنگی در دلم شیرین کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 220

سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله رادل چو نی سوراخ گردد دیده‌بان ناله را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 222

روح را با تن شکم‌پرور برابر می‌کندبادبان را کشتی پربار لنگر می‌کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 222

می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه راشمع می گردد در اینجا گرد سر پروانه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 224

ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گرددز خورشید قیامت این ثمرها خام می گردد

Saib Təbrizi1 dəq