Qəzəl 6952

محراب نظرهاست کمانی که تو داریشیرازه دلهاست میانی که تو داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6954

با اهل دل ای گردش افلاک چه داری؟ای زنگ به این آینه پاک چه داری؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6956

ای آه جگرسوز ز شست تو خدنگیکوه الم از دامن صحرای تو سنگی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6959

ای جاده سودای تو هر رشته آهیدر هر گذری چشم به راه تو نگاهی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6979

تلخ منشین شراب اگر داریشور کم کن کباب اگر داری

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6983

منزه ز لاف است حیران معنیبه مقدار دعوی است نقصان معنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 2

چون به الهام الهی، گرداندنام خود خسرو جمجاه، صفی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 3

این حریم کیست کز جوش ملایک روزبارنیست در وی پرتو خورشید را راه گذار

Saib TəbriziQəsidə10 dəq
Qəzəl 3

نغمه آرام از من دیوانه می‌سازد جداخواب را از دیده این افسانه می‌سازد جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Türki qəzəl 3

Eldən çıxaram zülfi-pərişanını görgəc,İşdən gedərəm sərvi-xüramanını görgəc.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5

شد به دشواری دل از لعل لب دلبر جدااین کباب تر به خون دل شد از اخگر جدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 7

چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟چند در فانوس دارم این چراغ مرده را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 8

گرچه باشند آن دو زلف مشکبار از هم جدانیستند اما به وقت گیر و دار از هم جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 11

منت ایزد را که از لطف خدای مستعانعالم افسرده شد از باد نوروزی جوان

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Pərakəndə şeir 13

تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون مامحمل لیلی برون رفته است از هامون ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 13

چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب راصفحهٔ آیینه بال و پر شود سیماب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 14

می‌توان در زلفِ او دیدن دلِ بی‌تاب راپرده‌‌پوشی چون کند شب گوهرِ شب‌تاب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 16

زنگی شب را کند خورشید منظر ماهتابمهره گل را دهد تشریف گوهر ماهتاب

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Qəsidə 17

کرد میزان حساب آماده بهر خاکیاناز شب و روز مساوی میر عدل نوبهار

Saib TəbriziQəsidə16 dəq
Pərakəndə şeir 26

رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ماپنجه در پنجه الماس کند تیشه ما

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 27

صیقلی می شود از زخم زبان سینه مادم شمشیر بود صیقل آیینه ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 28

خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن تراچون زنم گستاخ دستِ عجز در دامن ترا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 29

زهی رخ تو نموداری از بهشت خدانهال قد تو برهان عالم بالا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 29

می شود جان تازه از بوی بهار زنده رودزنده می گردد دل از سیر کنار زنده رود

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Pərakəndə şeir 33

غافل مشو ز رتبه شوق بلند مااز ساق عرش (حلقه) رباید کمند ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 33

تا نگردیده است خورشید قیامت آشکارمشت آبی زن به روی خود ز چشم اشکبار

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Pərakəndə şeir 34

قانع به جرعه نیست لب میگسار مامیخانه را به آب رساند خمار ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 35

کیمیای خوشدلی خاک دیار اشرف استصیقل دلها هوای بی غبار اشرف است

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəsidə 44

اگر چه از نفس گرم برق سوزانمصدف چو واکند آغوش، ابر نیسانم

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəzəl 45

ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد رانیست حاجت حک و اصلاحی خطِ استاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq