Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای لب لعل تو مهر لب شیرین سخنانگوی چوگان خم زلف تو سیمین ذقنان
Qəzəl 6259می دهم گرچه به ظاهر چو قلم داد سخنسر مویی خبرم نیست ز ایجاد سخن
Qəzəl 6278چند چون مردم کوتاه نظر خندیدن؟در شبستان فنا همچو شرر خندیدن
Qəzəl 6280خاک ره باش و تماشای تن آسانی کنخاطر مور به دست آر و سلیمانی کن
Qəzəl 6299غم به اشک از دل غمناک نیاید بیرونبه گرستن گره از تاک نیاید بیرون
Qəzəl 6306خمار سوخت مرا ساقیا شراب رسانمرا به چشمه حیوان ازین سراب رسان
Qəzəl 6308مخور ز حرف خنک بر دماغ سوختگانحذر کن از دل پر درد و دماغ سوختگان
Qəzəl 6335حضور می طلبی سینه را مصفا کنگهر پرست تو گنجینه را مصفا کن
Qəzəl 6337دمید صبح، سر از خواب بیخودی برکنز اشک گرم می آتشین به ساغر کن
Qəzəl 6341به رنگ سرو درین باغ زندگانی کنبریز بار ز خود، ترک شادمانی کن
Qəzəl 6346زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن منشود سپهر زمین گیر از آرمیدن من
Qəzəl 6355لب ترا خط سبز آمد از کمین بیرونچه زهر بود که آمد ازین نگین بیرون
Qəzəl 6361چرخ مقوس است ترا خانه کمانبگذر چو تیر راست ز کاشانه کمان
Qəzəl 6365خامی بود سر از پی دنیا گذاشتنکاین صید رام می شود از وا گذاشتن
Qəzəl 6376ساقی دمید صبح، علاج خمار کنخورشید را ز پرده شب آشکار کن
Qəzəl 6379عمر عزیز را به می ناب صرف کناین آب را به لاله سیراب صرف کن
Qəzəl 6387در بیخودی گذشت زمان شباب منشد پرده دار دولت بیدار خواب من
Qəzəl 6395چون تخم سوخته است ز سودا دماغ منکز ابر نوبهار شود تازه داغ من
Qəzəl 6398از دستبرد ناله آتش زبان منچون جوی شیر، آب شده است استخوان من
Qəzəl 6400در روز حشر سایه کوه گناه منگردید از آفتاب قیامت پناه من
Qəzəl 6406هر شبنمی است دیده بینا درین چمنزنهار ناشمرده منه پا درین چمن
Qəzəl 6411در انتهای کار خود از ابتدا ببینزان پیشتر که خاک شوی زیر پا ببین
Qəzəl 6420از ریگ توان روغن بادام گرفتننتوان ز خسیسان جهان کام گرفتن
Qəzəl 6437ای قامت بلندت معراج آفریدنیک شیوه خرامت در پیش پا ندیدن
Qəzəl 6445لاله رنگ از خون دل شد نرگس سیراب اومی شود نرگس به هر رنگی که باشد آب او
Qəzəl 6455زهر آب زندگانی می شود در جام اونیست فرقی در میان بوسه و دشنام او
Qəzəl 6465صد زبان در پرده دارد غنچهٔ خاموش توجوش غیرت میزند خون بهار از جوش تو
Qəzəl 6467از پریشانی نیندیشد گدای زلف توعمر جاویدان بود کمتر سخای زلف تو
Qəzəl 6486خوشدلی می خواهی از هوش و خرد بیگانه شوبر جنون زن کامیاب از عشرت طفلانه شو
Qəzəl 6497چه خوش باشد که گردد دیده روشن از عذار توجواهر سرمه بینش شود خط غبار تو