Qəzəl 6499

بهار آفرینش را نگاری نیست غیر از تونگار این گلستان را بهاری نیست غیر از تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6500

زهی گردون کف بی مغزی از دریای عاشق تودو عالم یک گریبان چاک از سودای عشق تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6506

برخوری زان لب میگون که ز اندیشه اومست شد عالم و مهرست همان شیشه او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6508

نه خط است این که دمید از لب جان پرور توکه به دل بردن ما بست کمر شکر تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6514

بیا که سوخت مرا هجر بی مروت توکباب کرد مرا درد و داغ فرقت تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6516

ز کعبه سنگ به دل می زند خلیل از توالف به سینه کشد بال جبرئیل از تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6517

رسید خانه زین عاقبت به کام از توهلال یکشبه اش شد مه تمام از تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6519

ز گل فزود مرا خارخار خنده توکه نیست خنده گل در شمار خنده تو

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6532

از گِرد خط گرفته، مباد آفتاب توچندان که خاک اوست روان باد آب تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6566

یارب از عرفان مرا پیمانه ای سرشار دهچشم بینا، جان آگاه و دل بیدار ده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6571

در گلستان برگ عیش اندوختم بی فایدهچون گل از جمعیت خود سوختم بی فایده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6574

در دل من رشته آمال می گردد گرهزلف در این تنگنا چون خال می گردد گره

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6583

به ساغر نقل کرد از خم شراب آهسته آهستهبرآمد از پس کوه آفتاب آهسته آهسته

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6590

که یارب گرم در رخسار آن نازک میان دیده؟که آن موی کمر چون موی آتش دیده پیچیده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6604

بر آن عذار نه زلف مشوش افتادهکه موج بر رخ صهبای بی غش افتاده

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6610

ز بس لب تو به ابرام می دهد بوسهبه کام تلخی دشنام می دهد بوسه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6612

روشن ز نور صدق بود جان صبحگاهبی وجه نیست چهره خندان صبحگاه

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6624

کی بخت خفته وا کند از کار ما گره؟از رشته هیچ کس نگشاید به پا گره

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6635

از ناله نسیمیش به بستان نرسیدهاز گریه غباریش به دامان نرسیده

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6637

در مجمع ما نیست کسی را غم خانهچون ریگ روان قافله ماست روانه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6650

کیستم من؟ مشت خار در محیط افتاده‌ایدل به دریا کرده ای، کشتی به طوفان داده‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6653

می فشانم آستین بر افسر گوهرنگارتا سرم را زیر پای خوش خرام آورده ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6655

در تمام عمر اگر یک روز عاشق بوده ایاز حساب زندگی روز شمار آسوده ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6658

نیست در مغز زمین چون گردبادم ریشه ایجز سفر در دل نمی گردد مرا اندیشه ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6662

هر که دارد با پریزادان معنی خلوتیهمچو مارش می گزد هر حلقه جمعیتی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6663

از شراب لعل تا رخسار را افروختیهر که را بود آرزوی خام در دل سوختی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6672

گر به چشم پاک در صنع الهی بنگریکعبه مقصود را در هر سیاهی بنگری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6673

می کند تن هم دل بی تاب را گردآوریمشت خاکی گر کند سیلاب را گردآوری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6699

نیست جز داغ عزیزان حاصل پایندگیخضر، حیرانم چه لذت می برد از زندگی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6702

چشم خونبارست ابر نوبهار زندگیآه افسوس است سرو جویبار زندگی

Saib TəbriziQəzəl3 dəq