Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
من آن نیم که به گلشن به اختیار روممگر زبیخبریها به بوی یار روم
Qəzəl 5765نه می به جام و نه گل در کنار میخواهمتبسمی ز لب لعل یار میخواهم
Qəzəl 5767به مهر داغ رسیده است جمله اعضایمز پای تا به سر خویش چشم بینایم
Qəzəl 5772عنان گسسته تر از سیل در بیابانیمبه هر طرف که قضا می کشد شتابانیم
Qəzəl 5789امشب که داغ بر دل افگار سوختمگویا چراغ بر سر بیمار سوختم
Qəzəl 5792با هرکه روی حرف به جز یار داشتمآیینه پیش صورت دیوار داشتم
Qəzəl 5795چشم دلم ستاره فشان بود صبحدمهر گوشه بحر فیض روان بود صبحدم
Qəzəl 5804تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟دل جای دانه چند درین گلستان خورم؟
Qəzəl 5812از روی نرم سرزنش خار می کشمچون گل ز حسن خلق خود آزار می کشم
Qəzəl 5822آغاز خط مفارقت از یار میکنمدر نوبهار پشت به گلزار میکنم
Qəzəl 5825لب چون صدف به آب گهر تر نمیکنمگوهر به آبروی برابر نمیکنم
Qəzəl 5826نزدیک من میا که ز خود دور می شوموز بیخودی ز وصل تو مهجور می شوم
Qəzəl 5827نتوان گرفت روزی هم از دهان هممرغان نمی کنند غلط آشیان هم
Qəzəl 5830سنجد کسی که باده و تریاک را به همنسبت کند سخاوت و امساک را به هم
Qəzəl 5843یک عمر پشت دست به دندان گرفته ایمتا بوسه ای ازان لب خندان گرفته ایم
Qəzəl 5845ما نقض دلپذیر ورقهای سادهایمچون داغ لاله از جگر درد زادهایم
Qəzəl 5847ما نام خود ز صفحهٔ دلها ستردهایمدر دفتر جهان ورق باد بردهایم
Qəzəl 5852ما رنگ گل ز بوی گل ادراک کرده ایمسیر بهار در خس و خاشاک کرده ایم
Qəzəl 5857ما گل به دست خود ز نهالی نچیدهایمدر دست دیگران گلی از دور دیدهایم
Qəzəl 5861ما رخت خود به گوشه عزلت کشیده ایمدست از پیاله، پای ز صحبت کشیده ایم
Qəzəl 5871ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیمگل را به شوخ چشمی شبنم گذاشتیم
Qəzəl 5876ما در شکست گوهر یکدانه خودیمسنگ ملامت دل دیوانه خودیم
Qəzəl 5881تا کی به ذوق نشأه می دردسر کشیم؟تلخی ز بحر چند برای گهر کشیم؟
Qəzəl 5889در شهر اگر ملول نگردیم چون کنیم؟دامان دشت نیست که مشق جنون کنیم
Qəzəl 5890آن همت از کجاست که منزل یکی کنیمبا آن یگانه دو جهان دل یکی کنیم
Qəzəl 5903وقت است که داغی به دل دام گذارمبرقی شوم و رو به لب بام گذارم
Qəzəl 5912هر چند ز پیراهن بحرست کلاهممانند حباب است نظر پرده آهم
Qəzəl 5918در پله آغاز ز انجام گذشتیماز مصر برون نامده از شام گذشتیم
Qəzəl 5924هرگز به خراش جگری شاد نگردیمگر تیشه شویم امت فرهاد نگردیم
Qəzəl 5926مستانه سر شیشه می باز گشودیمدیگر در صد میکده راز گشودیم