Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهمبحر را در کاسه گرداب جولان می دهم
Qəzəl 5432خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهمدر گذار سیل، داد خواب سنگین می دهم
Qəzəl 5441ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایملنگر تمکین به این ریگ روان نسپرده ایم
Qəzəl 5447ما دماغ خشک را از باده گلشن کردهایمبارها این شمع را از آب روشن کردهایم
Qəzəl 5456عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکندهایمخضر را در دام از موج سراب افکندهایم
Qəzəl 5458ما ز روی آتشین او نقاب افکندهایمبار اول ما بر این آتش کباب افکندهایم
Qəzəl 5459ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایمیوسف خود را ز بی چشمی به چاه افکنده ایم
Qəzəl 5467ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیمبا جواب تلخ ما زان تنگ شکر قانعیم
Qəzəl 5471چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیمخیز تا از چرخ نیلی خیمه بالاتر زنیم
Qəzəl 5476ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیمخرمن خود پاک ما از باد دستی می کنیم
Qəzəl 5477دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیمزلف مشکین ترا از دور بویی می کنیم
Qəzəl 5480گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیمرفته رفته پشت بردیوار منزل می دهیم
Qəzəl 5489به پای خفته دایم حرف از شبگیر می گفتمز آزادی سخن در حلقه زنجیر می گفتم
Qəzəl 5494غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردمکفی خاکستر افسرده در کار صبا کردم
Qəzəl 5499اگر بیپرده در گلزار افغان ساز میکردمزر گل را سپند شعله آواز میکردم
Qəzəl 5501اگر دل را ز خاشاک علایق پاک می کردمهمان در خانه خود کعبه را ادراک می کردم
Qəzəl 5511برآن می داردم همت که از افغان دهن بندمز سنگ سرمه سدی پیش یأجوج سخن بندم
Qəzəl 5512دل صد پاره خود را به زلف یار می بندممن این اوراق را شیرازه از زنار می بندم
Qəzəl 5513به پیغام زبانی از دهان یار خرسندمبه حرف و صوت از آن لبهای شکربار خرسندم
Qəzəl 5521چنان سرگرمیی از شوق آن گلگون قبا دارمکه بر گل می خرامم خاراگر در زیر پا دارم
Qəzəl 5522زبان شکوه فرسودی ز چرخ بیوفا دارمدلی در گرد کلفت چون چراغ آسیا دارم
Qəzəl 5525دل پر رخنه ای چون سبحه از صدر رهگذر دارمدرین یک مشت گل پوشیده چندین نیشتر دارم
Qəzəl 5534من از گلبانگ رنگین روی گلهای چمن دارمعقیق نامدارم حق شهرت بر یمن دارم
Qəzəl 5546اگر چه دورم از درگاه راه یاربی دارمندارم هیچ اگر در دست دامان شبی دارم
Qəzəl 5547نگاه گرم را سرده به جانم تا دلی دارممرا دریاب ای برق بلا تا حاصلی دارم
Qəzəl 5549نیم بیدرد دایم پیچ و تاب ساکنی دارمچو نبض ناتوانان اضطراب ساکنی دارم
Qəzəl 5564ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشمازین بیهوده گویان خانه زنبور شد گوشم
Qəzəl 5567غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکمسرشک شمع گردد مهره گل بر سر خاکم
Qəzəl 5574ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانمنسیم صبح از بوی که بیمارست می دانم
Qəzəl 5583قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینمغبارآلود شد آیینه چشم جهانبینم