Qəzəl 5431

معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهمبحر را در کاسه گرداب جولان می دهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5432

خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهمدر گذار سیل، داد خواب سنگین می دهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5441

ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایملنگر تمکین به این ریگ روان نسپرده ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5447

ما دماغ خشک را از باده گلشن کرده‌ایمبارها این شمع را از آب روشن کرده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5456

عشق را در بند جسم از پیچ و تاب افکنده‌ایمخضر را در دام از موج سراب افکنده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5458

ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایمبار اول ما بر این آتش کباب افکنده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5459

ما دل خود را ز غفلت در گناه افکنده ایمیوسف خود را ز بی چشمی به چاه افکنده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5467

ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیمبا جواب تلخ ما زان تنگ شکر قانعیم

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5471

چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیمخیز تا از چرخ نیلی خیمه بالاتر زنیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5476

ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیمخرمن خود پاک ما از باد دستی می کنیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5477

دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیمزلف مشکین ترا از دور بویی می کنیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5480

گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیمرفته رفته پشت بردیوار منزل می دهیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5489

به پای خفته دایم حرف از شبگیر می گفتمز آزادی سخن در حلقه زنجیر می گفتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5494

غبار هستی خود سرمه چشم فنا کردمکفی خاکستر افسرده در کار صبا کردم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5499

اگر بی‌پرده در گلزار افغان ساز می‌کردمزر گل را سپند شعله آواز می‌کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5501

اگر دل را ز خاشاک علایق پاک می کردمهمان در خانه خود کعبه را ادراک می کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5511

برآن می داردم همت که از افغان دهن بندمز سنگ سرمه سدی پیش یأجوج سخن بندم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5512

دل صد پاره خود را به زلف یار می بندممن این اوراق را شیرازه از زنار می بندم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5513

به پیغام زبانی از دهان یار خرسندمبه حرف و صوت از آن لبهای شکربار خرسندم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5521

چنان سرگرمیی از شوق آن گلگون قبا دارمکه بر گل می خرامم خاراگر در زیر پا دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5522

زبان شکوه فرسودی ز چرخ بیوفا دارمدلی در گرد کلفت چون چراغ آسیا دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5525

دل پر رخنه ای چون سبحه از صدر رهگذر دارمدرین یک مشت گل پوشیده چندین نیشتر دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5534

من از گلبانگ رنگین روی گلهای چمن دارمعقیق نامدارم حق شهرت بر یمن دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5546

اگر چه دورم از درگاه راه یاربی دارمندارم هیچ اگر در دست دامان شبی دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5547

نگاه گرم را سرده به جانم تا دلی دارممرا دریاب ای برق بلا تا حاصلی دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5549

نیم بیدرد دایم پیچ و تاب ساکنی دارمچو نبض ناتوانان اضطراب ساکنی دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5564

ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشمازین بیهوده گویان خانه زنبور شد گوشم

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5567

غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکمسرشک شمع گردد مهره گل بر سر خاکم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5574

ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانمنسیم صبح از بوی که بیمارست می دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5583

قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینمغبارآلود شد آیینه چشم جهانبینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq