Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
جویای تو آسودگی از مرگ نبینددر خاک، طلبکار تو از پا ننشیند
Pərakəndə şeir 445تا صدق طلب خضر من آبله پا بودهر موجه ای از ریگ روان قبله نما بود
Qəzəl 444به آهی می توان از خود برآوردن جهانی راکه یک رهبر به منزل می رساند کاروانی را
Qəzəl 445نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی راکه شبنم دیده شورست گلزار معانی را
Pərakəndə şeir 448کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟کدام گوشه که چشمم گلی در آب ندارد؟
Pərakəndə şeir 449عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزدکه تیر راست رو از صحبت کمان بگریزد
Qəzəl 448زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی رابه قدر فلس باشد خار زیر پوست ماهی را
Pərakəndə şeir 456نه هر دل جای سودای تو باشددلی کز جا رود جای تو باشد
Qəzəl 458ز تأثیر دل بیدار، چشم تر شود بیناکه ماه از نور خورشید بلند اختر شود بینا
Pərakəndə şeir 460آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهارخوش وصالی قسمت بلبل شد از جوش بهار
Qəzəl 461مدار از دامن شب دست وقت عرض مطلبهاکه باشد بادبان کشتی دل دامن شبها
Qəzəl 463ز سختیهای عالم قانعان را هست لذتهاهما را استخوان در لقمه باشد مغز نعمتها
Pərakəndə şeir 466اقبال، گلی از چمن نیت خیرستزاغ ار به سرت سایه کند بال هما گیر
Qəzəl 466به یک پیمانهٔ می، کرد ساقی حل مشکلهابه یک ناخن، گره وا کرد ماه عید از دلها
Qəzəl 471ترا پر چون صدف شد گوش از سیماب در دریاوگرنه حلقه ذکری است هر گرداب در دریا
Qəzəl 475محمل شوق کجا، کعبه امید کجاشبنم تشنه کجا، چشمه خورشید کجا
Pərakəndə şeir 479موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟یا حبابی که نه از بحر بود پیرهنش
Qəzəl 478هر که هست، از می دیدار تو مست است اینجاذره را ساغر خورشید به دست است اینجا
Qəzəl 479سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجاصحبت شیر و شکر، شیشه و سنگ است اینجا
Pərakəndə şeir 481به گوشه قفس از آشیانه قانع باشنه ای حریف میان، با کرانه قانع باش
Qəzəl 487گریه سوختگان اشک کباب است تراخون این بی گنهان باده ناب است ترا
Pərakəndə şeir 489زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشکیک تار ز زلف تو و صد قافله مشک
Qəzəl 488دست شستن ز بقا آب حیات است تراخط کشیدن به جهان خط نجات است ترا
Pərakəndə şeir 491گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه امصیقل آیینه روحانیان چون روزه ام
Qəzəl 490خون ما گر سبب چهره آل است ترادر قدح ریز که چون شیر حلال است ترا
Pərakəndə şeir 495جلوهای مستانه زان گلگونقبا میخواستمزان گلستان یک نسیم آشنا میخواستم
Pərakəndə şeir 499در لباس از سینه تفسیده آهی می کشمشمع فانوسم نفس در پرده گاهی می کشم
Qəzəl 498نمک خال بود داغ تمنای تراشور لیلی است سیه خانه سودای ترا
Pərakəndə şeir 502نیست ناخن در کف و مشکلگشایی میکنمکار عالم را به این بیدست و پایی میکنم
Pərakəndə şeir 503(تا به چند از گریه آزار دل جیحون دهم؟از دعای بی اثر دردسر گردون دهم)