Qəzəl 6734

شکوه ای دارم به شرط آن که پنهان بشنویپیش ازان کز من خبر در کافرستان بشنوی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6736

خار دیوارست چون از اشک شد مژگان تهیابر بی باران بود دستی که شد ز احسان تهی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6740

نباشد دولت بیدار را چون انقلاب از پی؟که دارد شبنم این باغ چشم آفتاب از پی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6746

چراغ گل اگر در زیر بال بلبلان بودیکجا اوراق گل در دست تاراج خزان بودی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6795

تا ز رخسار چو مه پرده برانداخته‌ایسوز خورشید به جان قمر انداخته‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6803

ای که از بی‌بصران راه خدا می‌طلبیچشم بگشای که از کور عصا می‌طلبی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6804

نی خود را بشکن گر شکری می طلبیبرگ از خود بفشان گر ثمری می طلبی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6810

پرده بردار ز رخسار که دیدن داریسربرآور ز گریبان که دمیدن داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6823

نه چنان دانه دل سوخت ز سودای کسیکه شود سبز ز آب رخ زیبای کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6844

باش در ذکر خدا دایم اگر جویاییکاین براقی است که تا عرش ناستد جایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6855

ز برگریز، دل بی قرار ازان داریکه غافلی ز بهاری که در خزان داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6857

هزار حیف که از رهگذار بی بصرینیافتم خبری از جهان بی خبری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6882

صفای وقت درین خاکدان چه می خواهی؟گهر ز دامن ریگ روان چه می خواهی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6886

گرفته است مرا در میان تماشاییکه در خیال نیاورده هیچ بینایی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6887

ز حسن شوخ تو نظاره تماشاییسفینه ای است که گردیده است دریایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6898

از دل مپرس، خانه به سیلاب داده ایتعلیم بی قراری سیماب داده ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6904

ای دل چه در قلمرو میخانه مانده ایحیران می چو دیده پیمانه مانده ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6920

تا کی به هر مشاهده از جا رود کسی؟غافل شود ز حق به تماشا رود کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6921

تا کی غبار خاطر صحرا شود کسی؟چون گردباد، بادیه پیما شود کسی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6932

گر فکر زاد آخرت ای دوربین کنیدر زیر خاک عشرت روی زمین کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6934

در پیری ارتکاب می ناب می کنیاین صبح را تصور مهتاب می کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6936

زین گریه دروغ که ای پیر می کنیآبی به شیراز سر تزویر می کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6957

حیف است درین فصل دماغی نرسانیچشمی ز گل و لاله چو شبنم نچرانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 3

گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب رارفته رفته طاق نسیان می کند محراب را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 4

جان روشندل ز جسم مختصر باشد جدادر صدف از راه غلطانی گهر باشد جدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 5

نشست گل به سریر چمن سلیمان وارگشود چون پریان بال، ابر گوهربار

Saib TəbriziQəsidə8 dəq
Qəsidə 7

پادشاهی و جوانی سد راه او نشدکرد چون ادهم ز ملک عالم فانی کنار

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Qəsidə 8

ای زمان دلگشایت نوبهار روزگارصبح نوروز از جبین بخت سبزت آشکار

Saib TəbriziQəsidə6 dəq
Qəsidə 10

منت ایزد را که با اقبال و دولت همعنانروی در برج شرف آورد خورشید جهان

Saib TəbriziQəsidə7 dəq
Qəsidə 13

شکر کز اقبال روزافزون شاه تاجدارآفتاب فتح طالع شد ز برج قندهار

Saib TəbriziQəsidə4 dəq