Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نور معنی در جبین تاک می بینیم مادر قدح افشرده ادراک می بینیم ما
Qəzəl 289تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما
Qəzəl 293دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ماغنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما
Pərakəndə şeir 311(صبا در هم خبر از طره جانانه می گویدسخن های پریشان با من دیوانه می گوید)
Pərakəndə şeir 312آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد
Pərakəndə şeir 313(یک ادای نمکین در همه عمر نکردیارب این بخت مرا تهمت شوری که نهاد؟)
Qəzəl 313نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجاسر تسلیم هر کس می نهد سر می برد اینجا
Qəzəl 316گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا
Qəzəl 317منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجاکه چشم بد به قدر نقش باشد در کمین اینجا
Pərakəndə şeir 320بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد
Pərakəndə şeir 329رهنوردی که مدارش به توکل گذردگر قدم بر سر دریا نهد از پل گذرد
Qəzəl 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیداکه در دل هر چه پوشیده است، گردد از جبین پیدا
Pərakəndə şeir 334هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزدموی از سبزه بر اندام چمن می خیزد
Pərakəndə şeir 336نکشم ناز بتی را که جفاجو نبودبه چه کار آیدم آن گل که در او بو نبود؟
Pərakəndə şeir 338رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادنهمه از یوسف بازاری ما می آید
Pərakəndə şeir 340خون به جوشم ز خط غالیهگون میآیداین بهاری است کز او بوی جنون میآید
Qəzəl 339اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما راهمان خرج فغان و ناله می گردد نفس ما را
Pərakəndə şeir 341مگر از ناله بلبل دل ما بگشایدورنه پیداست چه از باد صبا بگشاید
Qəzəl 342خدایا درپذیر این نعره مستانه ما رامکن نومید از حسن قبول افسانه ما را
Qəzəl 345دهن بستن ز آفتها نگهبان است دلها رالب خاموش دیوار گلستان است دلها را
Qəzəl 348که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟که نعلی هست در آتش ز هر گرداب دریا را
Qəzəl 350چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟می لعلی جواهر سرمه سازد ظلمت شب را
Qəzəl 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت راکه دندان می گزد پیوسته انگشت شهادت را
Pərakəndə şeir 358دل رمیده به این خاکدان نمی سازدبه هیچ وجه شرر با دخان نمی سازد
Pərakəndə şeir 365سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند( ) زلزله در ملک خاور اندازند
Pərakəndə şeir 367دلاوران که صف کارزار می شکنندبه خون گرم من اول خمار می شکنند
Pərakəndə şeir 368ترا که چتر زراندود آفتاب بودهلال عید به اندازه رکاب بود
Qəzəl 369ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش راکند بر دود صبر آن کس که می افروزد آتش را
Qəzəl 370بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش رابه فریاد آورد مشتی نمک دریای آتش را
Pərakəndə şeir 377نی اگر از دل پررخنه صدایی نزندراه عشاق ترا هیچ نوایی نزند