Qəzəl 286

نور معنی در جبین تاک می بینیم مادر قدح افشرده ادراک می بینیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 289

تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 293

دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ماغنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 311

(صبا در هم خبر از طره جانانه می گویدسخن های پریشان با من دیوانه می گوید)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 312

آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 313

(یک ادای نمکین در همه عمر نکردیارب این بخت مرا تهمت شوری که نهاد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 313

نه هر کس سر برون با تیغ و خنجر می برد اینجاسر تسلیم هر کس می نهد سر می برد اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 316

گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 317

منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجاکه چشم بد به قدر نقش باشد در کمین اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 320

بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 329

رهنوردی که مدارش به توکل گذردگر قدم بر سر دریا نهد از پل گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 329

ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیداکه در دل هر چه پوشیده است، گردد از جبین پیدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 334

هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزدموی از سبزه بر اندام چمن می خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 336

نکشم ناز بتی را که جفاجو نبودبه چه کار آیدم آن گل که در او بو نبود؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 338

رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادنهمه از یوسف بازاری ما می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 340

خون به جوشم ز خط غالیه‌گون می‌آیداین بهاری است کز او بوی جنون می‌آید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 339

اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما راهمان خرج فغان و ناله می گردد نفس ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 341

مگر از ناله بلبل دل ما بگشایدورنه پیداست چه از باد صبا بگشاید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 342

خدایا درپذیر این نعره مستانه ما رامکن نومید از حسن قبول افسانه ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 345

دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها رالب خاموش دیوار گلستان است دل‌ها را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 348

که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟که نعلی هست در آتش ز هر گرداب دریا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 350

چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟می لعلی جواهر سرمه سازد ظلمت شب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 352

اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت راکه دندان می گزد پیوسته انگشت شهادت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 358

دل رمیده به این خاکدان نمی سازدبه هیچ وجه شرر با دخان نمی سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 365

سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند( ) زلزله در ملک خاور اندازند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 367

دلاوران که صف کارزار می شکنندبه خون گرم من اول خمار می شکنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 368

ترا که چتر زراندود آفتاب بودهلال عید به اندازه رکاب بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 369

ز آه سرد پروا نیست عشاق بلاکش راکند بر دود صبر آن کس که می افروزد آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 370

بلند آوازه سازد شور عاشق عشق سرکش رابه فریاد آورد مشتی نمک دریای آتش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 377

نی اگر از دل پررخنه صدایی نزندراه عشاق ترا هیچ نوایی نزند

Saib Təbrizi1 dəq