Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را
Pərakəndə şeir 103تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است
Qəzəl 104هر تُنُکظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک راجامی از فولاد باید آبِ آتشناک را
Pərakəndə şeir 106نامه لاله که داغ جگرش مضمون استچشم بر راه قبول نظر مجنون است
Qəzəl 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ رامی نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را
Qəzəl 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را
Qəzəl 110بی کسی کِی خوار سازد زادهٔ اقبال را؟شهپر سیمرغ میگردد مگسران زال را
Qəzəl 113نیست از روی زمین سیری دل خود کام راحرص می گردد زیاد از خاک، چشم دام را
Pərakəndə şeir 116سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست
Pərakəndə şeir 117ترا که پنبه گوش شعور سیماب استنفس کشیدن محشر فسانه خواب است
Qəzəl 117نیست از دردِ غریبی چون گهر پروا مرابِستر از گَردِ یتیمی بود در دریا مرا
Qəzəl 119از نظر یک لحظه دوری نیست محبوب مراپیرهن از پردهٔ چشم است یعقوب مرا
Pərakəndə şeir 121ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟
Qəzəl 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا
Qəzəl 124التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسردهتر سازد مرا
Pərakəndə şeir 126هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟
Pərakəndə şeir 128بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی استهر حلقه پی رفتن حسن تو رکابی است
Pərakəndə şeir 133ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست
Pərakəndə şeir 134در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست
Pərakəndə şeir 135هر کس طمع روی دل از مردم خس داشتامید شکرخند گل از چاک قفس داشت
Pərakəndə şeir 137ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است
Qəzəl 140بلبلِ خوش نغمهام، با گل سخن باشد مراسرمهٔ خاموشی از زاغ و زغن باشد مرا
Pərakəndə şeir 142زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخبا بخت شور چند توان خورد آب تلخ
Pərakəndə şeir 144زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد
Qəzəl 148نیست تاب درد غربت جان افگار مرابا قفس آزاد کن مرغ گرفتار مرا
Qəzəl 154بی زبانی پرده داری می کند راز مرامی دهد خاموشی من سرمه غماز مرا
Pərakəndə şeir 157موج خطر سفینه اهل توکل استدر رهگذار راست روان تیغ کج پل است
Qəzəl 157شد گرفتاری فزون در روزگار خط مراخاک دامنگیر شد آخر غبار خط مرا
Qəzəl 160کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا
Pərakəndə şeir 164از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است