Pərakəndə şeir 454

طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 458

خار پیراهن مشو آسودگان خاک راتا پس از مردن نگردد بر تنت هر موی مار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 459

غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرارجغد از وحشت درین منزل نمی گیرد قرار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 463

نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتربه نخل بی ثمر دارد توجه باغبان کمتر

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 468

زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن‌هاز خوی آتشینت تازه دایم داغ گلخن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 470

سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوزخورشید از عذار تو حیرت کند هنوز

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 471

چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باشسوزن از خود دور کن در دیده خورشید باش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 472

مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباشپادشاه عالمی، در حکم استغنا مباش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 473

یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکشسر به کنعان حیا چون بوی پیراهن بکش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 474

سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنشدست برده است از ید بیضا بیاض گردنش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 473

نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریابه سیلی سرخ دارد روی خود مرجان درین دریا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 475

کاکل او درهم است از شورش سودای خویشاز پریشانی ندارد زلف او پروای خویش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 474

چسان گردد تهی از عقد گوهر سینه دریا؟که هر موج خطر قفلی است بر گنجینه دریا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 478

آه کان سرو گل اندام ز رعنایی هاجامه را فاخته ای کرده که نشناسندش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 484

نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 486

هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاصهر که بیرون رفت از عالم، ز عالم شد خلاص

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 486

می شود راز دل از جبهه نمایان ما رانیست چون آینه پوشیده و پنهان ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 490

بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گلدر جیب غنچه زنگ برآورد بوی گل

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 502

حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟باده در شیشه بیرنگ نماید خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 503

راه خوابیده رسانید به منزل خود رانرساندی تو گرانجان به در دل خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 505

ما به زور اشک، موج از روی جیحون می بریمچین جوهر از جبین تیغ بیرون می بریم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 507

ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستمتو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 511

نمی کردم به نیرنگ خزان ترک وفاداریاگر روی دلی از غنچه این باغ می دیدم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 511

عشق سازد ز هوس پاک دل آدم رادزد چون شحنه شود امن کند عالم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 514

تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مراتریِ بدگهران عالمِ آب است مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 521

دل مقید به شکرزار هوس نیست مرارشته حرص به پا همچو مگس نیست مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 523

برون ز شیشه افلاک همچو رنگ زدیمبه عالمی که در او رنگ نیست چنگ زدیم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 524

کمند زلف ترا چون به خویش رام کنیم؟به راه دام تو در خاک چند دام کنیم؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 525

آن که سوز جگر و دیده تر داد مراهمچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 527

صد خنده واکشم ز تو تا ترک جان کنمدر خون صد بهار روم تا خزان کنم

Saib Təbrizi1 dəq