Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل چو آرایش مژگان تر خویش کندداغ را آینه دار جگر خویش کند
Pərakəndə şeir 383عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنندشکوه خود چه ضرورست که اظهار کنند؟
Pərakəndə şeir 385داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهندگوهری را که عزیزست به گنجینه نهند
Pərakəndə şeir 386دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بودمشک این نافه سراسر جگر سوخته بود
Pərakəndə şeir 391دم گرچه پیش آینه عالم نمیزندآیینه پیش عارض او دم نمیزند
Qəzəl 390اگر آزاده ای بگذار اسباب تجمل راکه بی برگی به سامان می کند کار توکل را
Qəzəl 391به دنیا ساختم مشغول چشم روشن دل رابه این یک مشت گل مسدود کردم روزن دل را
Qəzəl 392درین گلشن نباشد نعل در آتش چسان گل را؟که دارد یاد، هر خاری در او صد کاروان گل را
Pərakəndə şeir 396در خشت خم به چشم حقارت نظر مکنخورشید ساغر از لب این بام شد بلند
Pərakəndə şeir 398تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود
Pərakəndə şeir 405ای سنگدل عقیق تو بدنام می شودورنه مرا چه از دو سه دشنام می شود؟
Qəzəl 404مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان راکه باشد ناگزیر از مد بسم الله دیوان را
Qəzəl 408ز سرو و گل چمن مینا و جام آورد مستان راز بلبل مطرب رنگین کلام آورد مستان را
Qəzəl 409ز منع افزون شود شوق گرستن بی قراران راکه افزاید رسایی از گره در رشته باران را
Qəzəl 410ز خلوت نیست بر خاطر غمی وحدت شعاران راگره در دل ز پیوندست دایم شاخساران را
Pərakəndə şeir 420تنها نه کار من به نگاه نخست کردهر کس که دید جلوه او پای سست کرد
Pərakəndə şeir 423جان چون کمال یافت به جانانه می رسدانگور چون رسید به میخانه می رسد
Qəzəl 425شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون راکه از جمعیت آهو، حصاری ساخت مجنون را
Pərakəndə şeir 429گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرددیهیم نخوت از سر قیصر گرفته اند
Pərakəndə şeir 431روشندلان که آینه جان زدوده انداز روی حشر پرده هم اینجا گشوده اند
Pərakəndə şeir 434رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟آیینه به تردستی زنگار چه سازد؟
Qəzəl 433صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی رابناگوش تو سازد تازه ایمان تجلی را
Qəzəl 435هوا ابرست، پر کن از شراب ناب کشتی راکه از باد موافق بهترست این آب کشتی را
Qəzəl 436دلم خاک مراد خویش داند نامرادی راکند گرد یتیمی گوهرم گرد کسادی را
Pərakəndə şeir 440ترسم که مرا عشق به مردی نرسانددل را به شفاخانه دردی نرساند
Pərakəndə şeir 441چون حرف زند، غنچه ز گفتار بماندچون جلوه کند، سرو ز رفتار بماند
Pərakəndə şeir 442جمعی که سر خویش به فتراک تو بستندچندان که به گردش بود این دایره، هستند
Qəzəl 441تکلف نیست در گفتار رند لاابالی راچنانت دوست میدارم که عاشق شعرِ حالی را
Pərakəndə şeir 447(شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟خرابی دل ویران ما چه فایده دارد؟)
Pərakəndə şeir 451همت عالی نظر به پست نداردخانه گردون غم نشست ندارد