Qəzəl 532

تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 539

گرم نصیحت دل دیوانه خودیمسنگیم و در کمینگه پیمانه خودیم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 545

شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون راموج بال و پر رفتار شود جیحون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 548

درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 549

از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 551

نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 554

نشد از روی تو سیراب نظر آینه راشرم رخسار تو خون کرد جگر آینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 555

چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟پیش دجال کشم مایده عیسی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 557

به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدنکه بی شرمی است گل در پیش چشم باغبان چیدن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 558

بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 561

راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرونگل از آتش، شکر از آب نیاید بیرون

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 562

نگه از چشم کبود تو چه خوش می آیدیوسف از نیل به این آب نیاید بیرون

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 561

حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 563

ز عشق بی مژه تر نمی توان بودنبهار بی می و ساغر نمی توان بودن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 562

گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 563

تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 565

آب حیوان زند آب در میخانه مامی گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 566

سیل را گنج شمارد دل ویرانه مابرق را تنگ در آغوش کشد دانه ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 568

می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 574

ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردیمرا چون دیده قربانیان بی مدعا کردی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 576

به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 578

بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ایاز دل من چه به جا مانده که باز آمده ای؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 580

خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجاگرفت دامن آن یار دلنواز اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 584

غافل ز سیر عالم انوار مانده ایدر عقده بزرگی دستار مانده ای

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 585

در گریه چشم افشک فشان را ندیده ایفصل بهار لاله ستان را ندیده ای

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 593

تا چو سرزلف صد شکست نیابیدامن معشوق را به دست نیابی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 592

مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 594

ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟که ساخت شعله سویدای دل سپند ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 599

اول علاج ما به نگاه کشند کنآنگاه غیر را هدف نوشخند کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 607

عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای اوخضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او

Saib Təbrizi1 dəq