Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا
Pərakəndə şeir 539گرم نصیحت دل دیوانه خودیمسنگیم و در کمینگه پیمانه خودیم
Qəzəl 545شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون راموج بال و پر رفتار شود جیحون را
Pərakəndə şeir 548درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من
Pərakəndə şeir 549از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من
Pərakəndə şeir 551نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من
Qəzəl 554نشد از روی تو سیراب نظر آینه راشرم رخسار تو خون کرد جگر آینه را
Qəzəl 555چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟پیش دجال کشم مایده عیسی را
Pərakəndə şeir 557به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدنکه بی شرمی است گل در پیش چشم باغبان چیدن
Pərakəndə şeir 558بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن
Pərakəndə şeir 561راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرونگل از آتش، شکر از آب نیاید بیرون
Pərakəndə şeir 562نگه از چشم کبود تو چه خوش می آیدیوسف از نیل به این آب نیاید بیرون
Qəzəl 561حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما
Pərakəndə şeir 563ز عشق بی مژه تر نمی توان بودنبهار بی می و ساغر نمی توان بودن
Qəzəl 562گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما
Qəzəl 563تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما
Qəzəl 565آب حیوان زند آب در میخانه مامی گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما
Qəzəl 566سیل را گنج شمارد دل ویرانه مابرق را تنگ در آغوش کشد دانه ما
Pərakəndə şeir 568می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه
Pərakəndə şeir 574ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردیمرا چون دیده قربانیان بی مدعا کردی
Qəzəl 576به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟
Pərakəndə şeir 578بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ایاز دل من چه به جا مانده که باز آمده ای؟
Qəzəl 580خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجاگرفت دامن آن یار دلنواز اینجا
Pərakəndə şeir 584غافل ز سیر عالم انوار مانده ایدر عقده بزرگی دستار مانده ای
Pərakəndə şeir 585در گریه چشم افشک فشان را ندیده ایفصل بهار لاله ستان را ندیده ای
Pərakəndə şeir 593تا چو سرزلف صد شکست نیابیدامن معشوق را به دست نیابی
Qəzəl 592مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را
Qəzəl 594ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟که ساخت شعله سویدای دل سپند ترا
Pərakəndə şeir 599اول علاج ما به نگاه کشند کنآنگاه غیر را هدف نوشخند کن
Pərakəndə şeir 607عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای اوخضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او