Qəzəl 862

حسن آن لبهای میگون بیش گردد در عتابمی دواند ریشه در دل از رگ تلخی شراب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 866

گرچه با هر موجه ای دام دگر می دارد آباز ته دل وصل دریا در نظر می دارد آب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 871

در محیط عشق باشد از سر پر خون حبابباشد این دریای خون آشام را گلگون حباب

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 872

گر به ظاهر بادپیماییم ما همچون حباباز هواداران دریاییم ما همچون حباب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 879

چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتابهست با رویش خجل از خودنمایی آفتاب

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 882

چشم عاشق خاک کوی دلستان بیند به خوابهر چه هر کس در نظر دارد، همان بیند به خواب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 884

مد کوتاهی است صبح از دفتر احسان شبسرمکش چون خامه زنهار از خط فرمان شب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 888

بیا کز دوریت مژگان به چشمم سوزن است امشبنفس در سینه ام چون خار در پیراهن است امشب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 900

ز خط رحیم نشد حسن یار با احباببه چشم آینه از توتیا نیامد آب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 906

ز بس به می شدم آلوده چون سبوی شرابتوان مقام مرا یافتن به بوی شراب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 913

از اشک بلبل است رگ تلخی گلابنادان کند حواله ز غفلت به آفتاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 918

صبح گشاده‌روی بوَد در حجاب شبچون باد، سرسری مگذر از نقاب شب

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 921

از لعل و گهر گرچه گرانسنگ شود آبحیف است که آیینه نیرنگ شود آب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 922

طی شود در یک نفس آغاز و انجام حیاتشعله جواله باشد گردش جام حیات

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 923

عالمی را روی شرم آلود او دیوانه ساختشمع در فانوس کار یک جهان پروانه ساخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 928

آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ریختخار در پیراهن خورشید عالمتاب ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 930

باده تلخی که از بویش دل منصور ریختعشق آتشدست در مغز من پرشور ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 933

چشم مخموری که ما را زهر در پیمانه ریختمی تواند از نگاهی رنگ صد میخانه ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 934

روی از عالم بگردان گر لقا می بایدتبگسل از کونین اگر زلف دو تا می بایدت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 935

گرچه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاستچون عصای موسوی در خوردن غم اژدهاست

Saib TəbriziQəzəl5 dəq
Qəzəl 938

در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاستگرچه شد درد این شراب صاف، کیفیت بجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 946

کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاستهمچو شمع کشته دودم از گریبان برنخاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 950

از تهیدستی ز بی برگان خجالت کار ماستسر به زیر انداختن چون بید مجنون بار ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 951

آنچه می دانند ماتم تن پرستان سور ماستدار، نخل دیگران و رایت منصور ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 960

درد بی درمان پیری منتهای دردهاستمغز پوچ و رنگ زردش کهربای دردهاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 964

حیرت شبنم درین گلزار عین حکمت استرتبه بینایی هر کس به قدر حیرت است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 967

رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودستگر نمی در ساغر ما هست از جوی خودست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 974

روز ما با شب یکی زان آفتاب انورستزنگ این آیینه از تردستی روشنگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 980

از نسیم آن زلف مشک افشان سبک جولانترستاز صدف آن غنچه سیراب خوش دندانترست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 985

هر نقاب روی جانان را نقاب دیگرستهر حجابی را که طی کردی حجاب دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq