Qəzəl 1343

زان کمان ابرو سر تسلیم پیچاندن نداشترو به مرگ از قبله آن تیغ گرداندن نداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1346

هر که بیخود شد، قدم در آستان دل گذاشتهر که دست افشاند بر جان، پای در منزل گذاشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1348

همت مردانه ما از می حمرا گذشتکشتی ما با دهان خشک ازین دریا گذشت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1354

همچو آن رهرو که خواب آلود از منزل گذشتکعبه را گم کرد هر کس بی خبر از دل گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1359

عمر من در سایه آن قامت دلجو گذشتاز چنان حیرت فرا سروی چسان این جو گذشت؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1360

مد عمر من چو نی در ناله و زاری گذشتاز تهی مغزی حیاتم در سبکساری گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1364

آنچه من برتافتم از درد، مجنون برنتافتاین قدر کوه گران بر سینه هامون برنتافت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1382

صبر دامان دل بیتاب نتواند گرفتسد آهن پیش این سیلاب نتواند گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1383

جای جام باده را تریاک نتواند گرفتخاک جای آب آتشناک نتواند گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1384

آه سرم در تو ای آتش عنان خواهد گرفتخون بلبل را خوان از گلستان خواهد گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1389

در خرابات مغان منزل نمی‌باید گرفتچون گرفتی، کین کس در دل نمی‌باید گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1395

خط کافر لعل سیراب ترا کم کم گرفتدیو از دست سلیمان عاقبت خاتم گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1396

عمر اگر باقی است بوسی زان دهن خواهم گرفتخون خود را ازان لب شکرشکن خواهم گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1397

از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفتدست خود بوسید هر کس دامان پاکان گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1404

سوخت تنهایی مرا ای بی وفا وقت است وقتگر شبی خواهی شدن مهمان ما وقت است وقت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1409

بر دلم نیست غباری ز سیه کاری بختقانعم با دل بیدار ز بیداری بخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1413

تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟دلم از کار شد آن غمزه پر کار کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1439

صیقل روح و طباشیر جگر مهتاب استجام شیری که برد دل ز شکر مهتاب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1442

میوه و تخم و گل عالم امکان پوچ استسر به سر دانه این مزرع ویران پوچ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1447

مستی حسن، هم از ساغر سرشار خودستباده لعلیش از لعل گهربار خودست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1454

از شکر چاشنی ناله نی بیشترستاینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1456

در ره عشق که در هر قدمش صد خطرستدیده آبله را هر مژه از نیشترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1460

در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرستمی دهد هر که ازین راه خبر، بیخبرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1462

لب لعلت ز می ناب رباینده ترستچشم مخمور تو از خواب رباینده ترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1463

به تماشای تو از هر مژه راه دگرستهر بن موی کمینگاه نگاه دگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1469

زاده بد گهر از پاک گهر ممتازستمگس سگ ز مگسهای دگر ممتازست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1470

چون به حیرت زدگان است مرا روی سخنطرف صحبت من صورت دیوار بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1472

خواب و بیداری آن نرگس مخمور خوش استاین سرایی است که در بسته و معمور خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1473

ای که قصدت ز سفر یار صداقت کیش استآه ازین راه درازی که ترا در پیش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1474

نوبهار خط آن غنچه دهن در پیش استدل مجروح مرا سیر ختن در پیش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq