Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای قیامت نخل بند قامت رعنای تونخل رعنایی به بارآورده بالای تو
Qəzəl 686فصل بهار کرد مصور بهشت راپر حور ساخت عالم خاکی سرشت را
Qəzəl 690هم ناله رباب نباشد کسی چرا؟هم گریه کباب نباشد کسی چرا؟
Qəzəl 691در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟با رحمت خدای نجوشد کسی چرا؟
Qəzəl 693قید عیال، پست کند رای مرد راگهواره تخته بند کند پای مرد را
Qəzəl 698وادید کرده است به من تلخ، دید رادر رجعت است عادت اعداد، عید را
Qəzəl 706دانسته ام غرور خریدار خویش راخود همچو زلف می شکنم کار خویش را
Qəzəl 714نتوان به خواب کرد مسخر خیال راجز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را
Qəzəl 731از کار رفته دست چو دست سبو مراریزند می چو شیشه مگر در گلو مرا
Qəzəl 741گیرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟کز خود کند مضایقه از ناز بوسه را
Qəzəl 743دایم ز نازکی است دل افگار شیشه راخون می چکد مدام ز گفتار شیشه را
Qəzəl 746از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟تیر کج است آیه رحمت نشانه را
Qəzəl 748پروای مرگ نیست گدای برهنه راسیل آب زندگی است سرای برهنه را
Qəzəl 758بیگانگی شده است ز عالم مراد مایادش به خیر، هر که نیفتد به یاد ما!
Qəzəl 759یاقوت کهربا شود از آه سرد ماایوب را کند کمری، بار درد ما
Qəzəl 770آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ مافانوس گردباد شود بر چراغ ما
Qəzəl 771در سیر و دور می گذرد ماه و سال ماچون گردباد ریشه ندارد نهال ما
Qəzəl 775دل از قضا به دست رضا دادهایم ماعمریست تا رضا به قضا دادهایم ما
Qəzəl 779خجلت ز عشق پاک گهر می بریم مااز آفتاب دامن تر می بریم ما
Qəzəl 784رنگین تر از حناست بهار و خزان مابر دست خویش بوسه دهد باغبان ما
Qəzəl 786روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟چون شمع کشته است زبان در دهان ما
Qəzəl 787بر رو چو برگ گل ندویده است خون ماچون داغ لاله عشق مکیده است خون ما
Qəzəl 790صبح جهان بود نفس غم زدای ماجان تازه می شود زدم جانفزای ما
Qəzəl 794ای حسن پردهسوز تو برق نقابهاروی عرقفشان تو سیل حجابها
Qəzəl 795وقت است جوش باده زند لاله زارهامیگون شود ز لاله لب جویبارها
Qəzəl 802در زلف مده راه دگر باد صبا رازین بیش ملرزان دل آسوده ما را
Qəzəl 812دلگیر کند غنچه من صبح وطن رادر خاک کند کلفت من سرو چمن را
Qəzəl 820درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما
Qəzəl 846فروغی است یکرنگی از گوهر مادل ساده فردی است از دفتر ما
Qəzəl 861از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تابچشم ظاهربین ز بی دردی کند جوهر حساب