Pərakəndə şeir 680

ای قیامت نخل بند قامت رعنای تونخل رعنایی به بارآورده بالای تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 686

فصل بهار کرد مصور بهشت راپر حور ساخت عالم خاکی سرشت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 690

هم ناله رباب نباشد کسی چرا؟هم گریه کباب نباشد کسی چرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 691

در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟با رحمت خدای نجوشد کسی چرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 693

قید عیال، پست کند رای مرد راگهواره تخته بند کند پای مرد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 698

وادید کرده است به من تلخ، دید رادر رجعت است عادت اعداد، عید را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 706

دانسته ام غرور خریدار خویش راخود همچو زلف می شکنم کار خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 714

نتوان به خواب کرد مسخر خیال راجز پیچ و تاب نیست کمند این غزال را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 731

از کار رفته دست چو دست سبو مراریزند می چو شیشه مگر در گلو مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 741

گیرم چگونه زان بت طناز بوسه را؟کز خود کند مضایقه از ناز بوسه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 743

دایم ز نازکی است دل افگار شیشه راخون می چکد مدام ز گفتار شیشه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 746

از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟تیر کج است آیه رحمت نشانه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 748

پروای مرگ نیست گدای برهنه راسیل آب زندگی است سرای برهنه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 758

بیگانگی شده است ز عالم مراد مایادش به خیر، هر که نیفتد به یاد ما!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 759

یاقوت کهربا شود از آه سرد ماایوب را کند کمری، بار درد ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 770

آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ مافانوس گردباد شود بر چراغ ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 771

در سیر و دور می گذرد ماه و سال ماچون گردباد ریشه ندارد نهال ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 775

دل از قضا به دست رضا داده‌ایم ماعمریست تا رضا به قضا داده‌ایم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 779

خجلت ز عشق پاک گهر می بریم مااز آفتاب دامن تر می بریم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 784

رنگین تر از حناست بهار و خزان مابر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 786

روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟چون شمع کشته است زبان در دهان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 787

بر رو چو برگ گل ندویده است خون ماچون داغ لاله عشق مکیده است خون ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 790

صبح جهان بود نفس غم زدای ماجان تازه می شود زدم جانفزای ما

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 794

ای حسن پرده‌سوز تو برق نقاب‌هاروی عرق‌فشان تو سیل حجاب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 795

وقت است جوش باده زند لاله زارهامیگون شود ز لاله لب جویبارها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 802

در زلف مده راه دگر باد صبا رازین بیش ملرزان دل آسوده ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 812

دلگیر کند غنچه من صبح وطن رادر خاک کند کلفت من سرو چمن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 820

درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 846

فروغی است یکرنگی از گوهر مادل ساده فردی است از دفتر ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 861

از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تابچشم ظاهربین ز بی دردی کند جوهر حساب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq