Pərakəndə şeir 607

عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای اوخضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 607

گداخت دیدن آن روی بی نقاب مراچو نخل موم، نمی سازد آفتاب مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 610

ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 610

ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 611

گرفتگی دل از چشمِ روشن است مراگره به رشته ز پیوندِ سوزن است مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 612

ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرابه باغ خلد ز هر داغ روزنی است مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 620

ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مراز بحر کرد کرم خلعت وجود مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 623

منقلب گشته است از دور فلک احوال منضعف پیری در جوانی کرده استقبال من

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 626

چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 631

به هر که هر چه ضرورست داده اند آن رابس است آب دهن آسیای دندان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 634

ز عشق بی مژه تر نمی توان بودنبهار بی می و ساغر نمی توان بودن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 634

لبت به خون جگر شسته روی مرجان راخط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 637

ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 635

ببین به دور لبش خط عنبرافشان راکه چون شراب برون داده راز پنهان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 638

در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 637

ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان راکه چشم شیر نگهبان بود نیستان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 640

چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یاربکه پیغام زبانی را کند مکتوب سربسته!

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 641

دستی که ریزشی نکند زیر خشت بهاز کعبه ای که فیض نبخشد کنشت به

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 641

ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیستکه سنگ، بار نگردد به دل فلاخن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 655

غافل ز سیر عالم انوار مانده ایدر عقده بزرگی دستار مانده ای

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 654

به هر ترنمی از جای می رود دل ماسبک رکاب چو بوی گل است محمل ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 663

باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 662

رسیده است به معراج اوج پستی ماهزار پایه کم از نیستی است هستی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 663

شکست رنگ می از ترک میگساری مانمک به چشم قدح ریخت هوشیاری ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 665

هزار حیف که گل کرد بینوایی مابه چشم آبله آمد برهنه پایی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 668

یکی هزار شد از عشق ناتمامی منز آفتاب قیامت فزود خامی من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 669

ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 667

زهی به غمزه جان‌سوز برق مذهب‌هابه خنده شکرین نوبهار مشرب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 670

اول علاج ما به نگاه کشند کنآنگاه غیر را هدف نوشخند کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 674

زهی نقاب جمالت برهنه‌رویی‌هاخموشی تو زبان‌بند کام‌جویی‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq