Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای اوخضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او
Qəzəl 607گداخت دیدن آن روی بی نقاب مراچو نخل موم، نمی سازد آفتاب مرا
Pərakəndə şeir 610ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو
Qəzəl 610ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا
Qəzəl 611گرفتگی دل از چشمِ روشن است مراگره به رشته ز پیوندِ سوزن است مرا
Qəzəl 612ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرابه باغ خلد ز هر داغ روزنی است مرا
Qəzəl 620ارگ چه سیل فنا برد هر چه بود مراز بحر کرد کرم خلعت وجود مرا
Pərakəndə şeir 623منقلب گشته است از دور فلک احوال منضعف پیری در جوانی کرده استقبال من
Qəzəl 626چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا
Qəzəl 631به هر که هر چه ضرورست داده اند آن رابس است آب دهن آسیای دندان را
Pərakəndə şeir 634ز عشق بی مژه تر نمی توان بودنبهار بی می و ساغر نمی توان بودن
Qəzəl 634لبت به خون جگر شسته روی مرجان راخط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را
Pərakəndə şeir 637ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو
Qəzəl 635ببین به دور لبش خط عنبرافشان راکه چون شراب برون داده راز پنهان را
Pərakəndə şeir 638در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو
Qəzəl 637ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان راکه چشم شیر نگهبان بود نیستان را
Pərakəndə şeir 640چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یاربکه پیغام زبانی را کند مکتوب سربسته!
Pərakəndə şeir 641دستی که ریزشی نکند زیر خشت بهاز کعبه ای که فیض نبخشد کنشت به
Qəzəl 641ز کوه غم دل و دست گشاده را غم نیستکه سنگ، بار نگردد به دل فلاخن را
Pərakəndə şeir 655غافل ز سیر عالم انوار مانده ایدر عقده بزرگی دستار مانده ای
Qəzəl 654به هر ترنمی از جای می رود دل ماسبک رکاب چو بوی گل است محمل ما
Pərakəndə şeir 663باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای
Qəzəl 662رسیده است به معراج اوج پستی ماهزار پایه کم از نیستی است هستی ما
Qəzəl 663شکست رنگ می از ترک میگساری مانمک به چشم قدح ریخت هوشیاری ما
Qəzəl 665هزار حیف که گل کرد بینوایی مابه چشم آبله آمد برهنه پایی ما
Pərakəndə şeir 668یکی هزار شد از عشق ناتمامی منز آفتاب قیامت فزود خامی من
Pərakəndə şeir 669ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن
Qəzəl 667زهی به غمزه جانسوز برق مذهبهابه خنده شکرین نوبهار مشربها
Pərakəndə şeir 670اول علاج ما به نگاه کشند کنآنگاه غیر را هدف نوشخند کن
Qəzəl 674زهی نقاب جمالت برهنهروییهاخموشی تو زبانبند کامجوییها