Qəzəl 2126

ما صافدلان را چه غم از گرد و غبارست؟زنگار بر آیینه ما جوش بهارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2132

روشندل و دلبستگی تن چه خیال است؟خورشید و نظربازی روزن چه خیال است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2134

شیرازه جمعیت مستان خط جام استآزاد بود هر که درین حلقه دام است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2136

نقش به مراد دل ما خنده زخم استنامی است عقیقی که پذیرنده زخم است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2147

آن خانه برانداز که در خانه زین استمعمار تمنای من خاک نشین است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2158

در پرده شب هر که می ناب گرفته استاز دست خضر در ظلمات آب گرفته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2166

با طره او مشک ختا دود کبابی استبا چهره او صورت چین موج سرابی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2170

آن نرگس بیمار، عجب هوش ربایی استاین ظالم مظلوم نما طرفه بلایی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2188

منظور من آن موی میان است و میان نیسترزق من ازان تنگ دهان است و دهان نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2196

در خاک وطن چند توان ره به عصا رفت؟کو وادی غربت که توان رو به قفا رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2199

از ناخن دخل آنچه به رخسار سخن رفتاز کاوش غم بر دل بی کینه من رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2205

در وطن جوهر سخن خوارستدر نگین نام رو به دیوارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2211

می گلرنگ خونی رازستلب ساغر خموش غمازست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2218

تا به دل تخم عشق کشته شده استآه من در جگر برشته شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2230

در جوش لاله و گل، دیوانه را عروسی استچون تابه گرم گردد، این دانه را عروسی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2232

تن پرور از شهادت گر سر کشد عجب نیستکی قدر آب داند هر کس که تشنه لب نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2240

به چشم من فلک یک چشمخانه استکه انسان مردمک، نور آن یگانه است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2256

زیر بال است پناهی که مراستشمع بالین بود آهی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2259

شود چو غنچه سخن پیشه، شیشه شیشه شراب استچو دل تنک شد از اندیشه، شیشه شیشه شراب است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2263

آیینه را سیاه کند با غبار بحثگو آسمان مکن به من خاکسار بحث

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2276

ماییم و خیال دهن یار و دگر هیچقانع شده با نقطه ز پرگار و دگر هیچ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2277

لب هیچ و دهان هیچ و کمر هیچ و میان هیچچون بید ندارد ثمر آن سرو روان هیچ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2290

منه چو ساده دلان دل به کامرانی صبحکی طی شود به دو دم پیری و جوانی صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2293

زان پیشتر که تیغ کشد آفتاب صبحرطلی به گردش آر گرانتر ز خواب صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2296

لبریز از می شفق کن ایاغ صبحاز خشکی دماغ محور بر دماغ صبح

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2308

مکن ز باده لعلی لب چو مرجان سرخز پشت دست ندامت مساز دندان سرخ

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2310

شد زسر گردانی من بس که حیران گردبادکرد گردش را فرامش در بیابان گردباد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2311

از لب منصور راز عشق بر صحرا فتادپرده دریا درد موجی که بی پروا فتاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2312

خال موزون است هر جا بر رخ دلبر فتادهیچ جا بیجا نباشد هر که نیک اختر فتاد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2317

بر دل خود هر که چون فرهاد کوه غم نهاداز سبکدستی بنای عشق را محکم نهاد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq