Qəzəl 2482

خشم را روشندلان در حِلم پنهان کرده‌اندآتش سوزنده را بر خود گلستان کرده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2488

تن‌پرستانی که در تضییع آب و دانه‌انددر ریاض آفرینش سبزه بیگانه‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2492

از دل سنگین لیلی کعبه جان ساختنداز غبار خاطر مجنون بیابان ساختند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2510

پرده پوشی عشق عالمسوز را پیدا کندپرده تبخال تب را بیشتر رسوا کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2522

هر که قطع راه مطلب در رکاب دل کندهفتخوان چرخ را چون آه یک منزل کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2523

باطلان را گفتگوی حق اثر در دل کندآب شیرین گر زمین شور را قابل کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2526

تا به کی گرد کدورت زیر دیوارم کند؟عشق کو تا از غم عالم سبکبارم کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2531

زلف مشکینت که خون در ساغر ایمان کندشانه را در یک سراسر پنجه مرجان کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2534

بوی پیراهن زلیخا را کجا روشن کند؟شمع هیهات است پای خویش را روشن کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2554

گر چنین آن چشم جادو رخنه در دل می‌کنداز دلم هر رخنه‌ای را چاه بابل می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2558

فکر جمعیت عبث دل را پریشان می‌کندآن که سر داده است ما را فکر سامان می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2562

گر به ظاهر حسن میل آرمیدن می کندراست چون آهو نفس بهر رمیدن می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2571

دخل ناقص بر سخن سنجان گرانی می کندسنگ کم در پله میزان گرانی می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2574

از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکندخار از بیطاقتی در چشم بلبل بشکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2587

هر کجا باشند رنگین فطرتان در گلشنندخوش خیالان با پری در زیر یک پیراهنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2602

بی زبان جمعی که از حیرت چو ماهی می شوندمحرم دریای اسرار الهی می شوند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2607

داغ ناسور مرا گر بر دل صحرا نهنداز خجالت لاله ها بر کوه پا بالا نهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2612

رزق هر کس چون صدف از عالم بالا بودفارغ از چین جبین موجه دریا بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2620

ذوق خاموشی مرا روزی که دامنگیر بودگرد را هم سرمه سای ناله زنجیر بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2627

آبروی کعبه گر از چشمه زمزم بودکعبه دل را صفا از دیده پرنم بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2632

شب که سرو قامت او شمع این کاشانه بودتا سحر گه بر گریزان پر پروانه بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2642

کی ز سیل گرم‌رو بر روی صحرا می‌رود؟آنچه از مژگان تر بر چهرهٔ ما می‌رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2665

چون صنوبر بادپیما گر سراپا دل شودمیوه مقصود هیهات است ازو حاصل شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2671

نیست ممکن هر که تنها شد حضورش کم شودگوشه عزلت بهشتی نیست حورش کم شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2685

خانه‌ای کز نور حسن او مصفا می‌شودحلقه بیرون در محو تماشا می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2689

عشقبازان را طرف بسیار پیدا می شودکار اگر عشق است پر همکار پیدا می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2694

بعد عمری گر وصال او میسر می‌شودشرم پیش چشم من سد سکندر می‌شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2696

زان رخ گلگون عرق یاقوت احمر می‌شودچون زمین افتاد قابل دانه گوهر می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2699

جان بی‌مغزان به خاک تیره واصل می‌شودکاروان کف بیابان مرگ ساحل می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2701

دل خراب از خندهٔ پنهان آن گل می‌شودسنگ این مینای خالی پرتو مل می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq