Qəzəl 2707

جان زترک جسم چون گوهر فروزان می شودچون بخار از گل برآید ابر نیسان می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2708

زودتر دل جمع گردد چون پریشان می شودچون شود سی پاره قرآن ختم آسان می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2712

در زمستان باغ اگر از برگ عریان می شودبرگ عیش خلق افزون در زمستان می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2727

یک دل روشن نگهبان جهانی می‌شودعصمت یوسف حصار کاروانی می‌شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2737

غنچهٔ این باغ بوی پارهٔ دل می‌دهدشاخ گل یادی ز دست و تیغ قاتل می‌دهد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2747

یوسف زندانی ما راحت از دنیا ندیداز عزیزان هیچ کس خوابی برای ما ندید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2770

با زمین گیری کمان آسمان نتوان کشیدتا نگردی راست چون تیر، این کمان نتوان کشید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2776

دل نیاسود از تردد تا نشد منزل سفیدکرد ما را رو سفید آخر، که روی دل سفید!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2779

چشم ما را پرده غفلت شد ابروی سفیدباز ناورد از ختا این نافه را موی سفید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2783

وصف شکر تا به چند از طوطیان باید شنید؟حرف تلخی هم از آن شیرین زبان باید شنید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2789

غنی فیض از دل شب چون فقیران درنمی‌یابدز ظلمت آنچه یابد خضر، اسکندر نمی‌یابد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2793

دل از امید وصلش هر زمان در پیچ و تاب افتدوگرنه خضر هیهات است در دام سراب افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2801

نمی خواهم نقاب از صورت احوال من افتدکه در جمعیت دلها خلل از حال من افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2811

شکر لعل لبش در تلخی دشنام می‌پیچدز شیرینی زبانش بوسه در پیغام می‌پیچد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2830

به افسون پیر و طول امل هشیار کی گردد؟ره خوابیده از بانگ جرس بیدار کی گردد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2836

به خدمت بنده از آزادمردان زود می‌گرددایاز از حسن خدمت عاقبت محمود می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2838

زخشکی در دهانم آب گردآلود می گردددرین ساغر شراب ناب گردآلود می گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2850

گرانی می‌کند بر تن چو سر بی‌جوش می‌گرددسبو چون خالی از می گشت بار دوش می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2865

ز بالیدن ترا هردم لباسی تازه می‌گرددنگنجد در قبا حسنی که بی‌اندازه می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2866

مگر قسمت مرا زان تیغ زخمی تازه می‌گردد؟که زخم کهنه‌ام بی‌بخیه از خمیازه می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2883

چمن‌پیرا نه گل را دسته در گلزار می‌بنددکه گل در روزگار حسن او زنار می‌بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2885

کدام آیینه رو احرام این میخانه می بندد؟که می آیینه بر پیشانی پیمانه می بندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2887

نه تنها از نشاط می، لب جانانه می‌خنددکه سر تا پای او چون شاخ گل، مستانه می‌خندد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2903

مغیلان پای نازک طینتان را در حنا داردچه غم دارد زخار آن کس که آتش زیر پا دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2915

نظر چون موشکاف از زلف عنبر فام بردارد؟که زیرک نیست هر مرغی که چشم از دام بردارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2920

مرا خرسندی از سامان دنیا محتشم دارددل خرسند هر کس دارد از دنیا چه غم دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2925

من و حسنی که نیل چشم زخم از آسمان داردکند در لامکان جولان و در هر دل مکان دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2927

مرا فکر غریب آواره دایم از وطن داردکه از نازک خیالان اینقدر درد سخن دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2930

لباس عاریت پیش از طلب انداختن داردقماری را که بردی نیست در پی، باختن دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2931

خضر چشم حیات از آب حیوان سخن دارددم عیسی نفس از تازه رویان سخن دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq